İleri Yaş Depresyonunda Farmakogenetik Yaklaşımlar

Özet

Yaşlılık çağı depresyonu, depresif semptomların 50-65 yaştan sonra ortaya çıktığı bir majör depresif bozukluk türüdür. Yaşlılık çağı depresyonu hastalarının yaklaşık olarak üçte biri günümüzde kullanılan antidepresanlara yanıt vermemektedir. Farmakogenetik bilginin klinik pratiğe aktarılması yaşlılık çağı depresyonu hastalarında antidepresanların etkinliğinin artırılmasını ve yan etkilerinin azaltılmasını sağlayabilir. Antidepresanların farmakogenetiği ile ilgili çalışmaların birçoğu genç erişkinlerde yapıldığından, farmakogenetik test stratejilerinin belirlenmesi için yaşlılık çağı depresyonunda antidepresan tedaviyi etkileyen genetik varyasyonların aydınlatılması gerekmektedir. Bu derleme yaşlılık çağı depresyonunda genetik polimorfizmlerin antidepresanların farmakokinetiği, terapötik yanıt ve advers ilaç reaksiyonları üzerindeki etkilerini araştıran makaleleri kapsamaktadır.

Abstract

Late-life depression is a kind of major depressive disorder which depressive symptoms occurs after the age of 50-65 years. Approximately one-third of patients with late-life depression do not respond to current used antidepressants. Therefore, translation of pharmacogenetic knowledge into clinical practice in late-life depression may provide improving efficacy and reducing side effects of antidepressants. Although the majority of researchs on pharmacogenetics of antidepressants have been reported for the younger adults, genetic variations that influence antidepressant treatment in late-life depression should be elucidated for identification of pharmacogenetic testing strategies. This review covers articles investigating the effects of genetic polymorphisms on pharmacokinetics, therapeutic response and advers drug reactions of antidepressants in late-life depression.