Yüksek Enerjili Çocuk Travmalarının Değerlendirilmesi

Özet

Amaç: Travma çocuklarda önemli bir mortalite morbidite nedenidir. Bu çalışmada amacımız Çocuk cerrahisi kliniğine yüksek enerjili travma nedeni ile yatırılan hastaların değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız da Adana Şehir Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk cerrahisi kliniğine Eylül 2017-Nisan 2020 tarihleri arasında yüksek enerjili pediatrik travma nedeniyle yatırılan 133 hastanın kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Adana Şehir Eğitim ve Araştırma Hastanesi etik kurulundan onay alındı. Hastalara ait demografik veriler,travma tipi, travma mekanizması, travma sonucu gelişen yaralanma, travma mevsimi, uygulanan tedavi, laboratuar sonuçları ve pediatrik travma skorları değerlendirildi. Bulgular: Başvuran 133 olgunun yaş ortalaması 7±4,40 yıl dı. Hastaların 53(%39.8)’ü kız,80(%60,2)’i erkekti. 126(% 94,7) hastada künt, 7(% 5,3) hastada penetran travma mevcuttu. Travmalar en sık yaz mevsiminde gerçekleşmişti(%37,6). En sık travma nedeni düşme(%54,9),travma sonucu gelişen en sık yaralanma ise abdominal yaralanmaydı(%33,1). En sık yaralanan organ ise karaciğerdi(%21,1). Mortalite oranı %2,3 dü. Ortalama yatış süresi 3,99±3,75 gündü. Pediatrik travma skor ortalaması künt travmalarda 9,87±2,19, penetran travmalarda ise 10±0,81 di. Laboratuar verilerinde WBC ortalaması 14,99±5,83 10³/µ, Hb 11,9±1,31g/dL, Htc 35,19±3,76, AST 201,74±31,64 U/L, ALT 109,5±172,92 U/L. Bütün yaş gruplarında künt travma belirgindi. 3-7 yaş grubu olan oyun çocukluğu döneminde düşme(%44,6) ve araç dışı trafik kazası(%30,4) , 0-2 yaş grubunda düşme(%81,8) en yüksek travma nedeniydi. Travma mekanizmaları, yaş grupları, hastane yatış süreleri, pediatrik travma skorlarına göre cinsiyetler arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık vardı (p<0,05). Sonuçlar: Büyük çoğunluğu önlenebilir nitelik taşıyan çocuk travmaları önemli bir mortalite nedenidir ve tedavisi çoğu zaman konservatif ve cerrahi tedavi ile mümkündür. Önceliklerimiz çocuklarımızı travmadan korumak olmalıdır. Bunun için gözleyerek ve refakatle korumanın yanında eğitimin büyük önemi bulunmaktadır

Abstract

Aim: Trauma is an important cause of mortality and morbidity in children. In this study, our aim is to evaluate pediatric patients who were hospitalized in pediatric surgery inpatient clinic due to high-energy traumas. Material and Method: In this study, medical records of pediatric patients who were hospitalized in Adana City Training and Research Hospital pediatric surgery inpatient clinic with to high-energy trauma between September 2017 and April 2020 were reviewed retrospectively. This study was approved by the Medical Ethics Committee of Adana City Training and Research Hospital. Demographic data, trauma subtype, mechanism of the trauma, injuries related to the trauma, season of the trauma, management of trauma, laboratory results and pediatric trauma scores were evaluated. Results: Mean age of 133 patients were 7±4,40 years. 53 (39.8%) were female and 80 (60,2%) were male. 126 (94,7%) had blunt trauma and 7 (5,3%) penetrating trauma. Traumas were most frequent in summer (37,6%). The most frequent reason of the trauma was falls (%54,9), the most frequent injury related to the trauma was abdominal injuries (33,1%) and the most frequent organ injury was liver injury (21,1%). Mortality rate was 2,3%. Mean duration of hospitalization was 3,99±3,75 days. Mean pediatric trauma scores were 9,87±2,19 in blunt traumas and 10±0,81 in penetrating traumas. Laboratory evaluation revealed mean leucocyte count as 14,99±5,83 10³/µ, mean hemoglobin level as 11,9±1,31g/dL and mean hematocrit level as 35,19±3,76%. Mean aspartate aminotransferase level was 201,74±31,64 U/L and mean alanine aminotransferase level was 109,5±172,92 U/L. Blunt traumas were more prominent in all age groups. In preschooler age group (3-7 years) falls (44,6%) and non-vehicle traffic accidents (30,4%) and in infancy and toddler age group (0-2 years) falls (81,8%) were the most frequent mechanism of the trauma. There were statistically meaningful differences between males and females according to mechanism of the trauma, age groups, hospitalization duration and pediatric trauma scores (p<0,05). 78,2% of the patients were treated conservatively and 21,8% needed surgical procedures. Conclusion: Most of the high-energy trauma in children are preventable and related to major mortality. Management is with either conservative methods or surgical procedures. But it is our priority to prevent childhood trauma. Thus, protection by observing and accompanying and education are highly important.