Depremden Sonra Psikolojik İlk Yardım ve Sosyal Hayata Dönüş

Özet

1999'dan bugüne tam 20 yıldır ülkemizde sadece deprem değil sel, fırtına ve kuraklık gibi birçok doğa olayı olmuştur ve bundan sonraki 20, 30, 50, 100, 1000 yıl daha olmaya devam edecektir. Dünya varolduğu sürece bu olayların olacağı kaçınılmaz bir gerçek olduğuna göre, "önlem almamak, alamamak" bu doğa olaylarını afetler olarak yaşamamızın başlıca sebebidir. Bu araştırmanın amacı; En büyük felaketlerden birine yol açan depremlerden sonra ölmemeyi başarıp hayatta kalan hem özel gereksinimli bireylere, hemde psikolojik desteğe ihtiyacı olan insanlara nasıl bir yaklaşım içinde hareket edebiliriz diye düşünmemizi sağlamak ve bir yöntem geliştirmeye çalışmaktır. Çalışmamıza, 17 Ağustos ve 12 Kasım 1999'daki depremler sonrasında Düzce'de travma sonrası stres bozukluğu tanısı konan ve doktorlardan izin alarak ulaşabildiğimiz 17 hasta ile birlikte depremlerden sonra İzmir'e göç etmiş ve aynı teşhis konulan 8 hasta üzerinde uygulanan tedaviler ve anlatımlar temel oluşturmaktadır. Bu kişilerden yola çıkarak, depremden sonra psikososyal anlamda nasıl bir yol takip edileceği ile ilgili çalışmalar yapılmaya çalışılmış ve hala çalışılmaktadır. Başta görevli kişiler olmak üzere, hem doktorların hemde akademisyenlerin oluşturabileceği ekipler sayesinde olası deprem felaketinin etkilerinin daha çabuk bir şekilde minimuma indirilebileceği düşünülmektedir. Sonuçta, belki de bugünden sonra depreme bakış açımız değişecek ve hatta böyle bir felaketle karşılaşmadan önce ve karşılaştıktan sonra neler yapılabileceği ile daha uygulanabilir bir yöntem oluşturulmuş olacaktır.

Abstract

In our country in the last 20 years since 1999, besides earthquakes, many natural disasters like floods, storms and drought happened and are going to be continuing in the next 20, 30, 50, 100, 1000 years. As long as the world exists, these events will be inevitable and if the authorities do not take action and people do not take precautions, these natural events will continue to turn into natural disasters. The purpose of this paper is, to think about the survivals of earthquakes, one of the greatest natural disasters, and to provide a method about how we can help or approach these people who needs psychological support and has special needs. In this context, it is tried to be determined which way to follow in psychosocial studies and to apply which model after the earthquake. Our study is based on the treatments and explanations of 17 patients diagnosed with post-traumatic stress disorder in Düzce following the earthquakes that took place on 17 August - 12 November 1999 and 8 patients who migrated to İzmir after the earthquakes. Based on these people, studies have been made and it is still being worked on how to follow psychosocial way after the earthquake. It is thought that the effects of possible earthquake catastrophe can be minimized more quickly by the teams which can be formed by people in charge, doctors and academicians. As a result, perhaps our perspective on earthquakes will change after today and even a more feasible method will be created with what can be done before and after the disaster.