Blefaropitozis Cerrahisinde Demografik ve Klinik Özelliklerin Değerlendirilmesi: Tek Merkez 10 Yıllık Sonuçlar

Evaluation of Demographic and Clinical Features in Blepharoptosis Surgery: Single Center 10-Year Experience

Özet

Amaç: Blefaropitozis cerrahisinde klinik, demografik özellikler ve cerrahi yaklaşımı tek merkez, on yıllık veriler doğrultusunda değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Bu geriye dönük çalışmada, 2010-2020 tarihleri arasında blefaropitozis tanısı konup cerrahi geçiren hastaların dosyaları tarandı. Hastaların pitozis derecesi, preoperatif ve postoperatif levator fonksiyonu, marjin refle mesafesi, vertikal kapak aralığı ve cilt kıvrımı ölçümleri, yapılan cerrahiler, komplikasyonlar, takip süreleri ve cerrahi başarı oranları kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya 72’si erkek, 51’i kadın olmak üzere 123 hastanın 153 gözü dahil edildi. Hastaların 51’inde (%41) kazanılmış pitozis, 72’sinde (%59) konjenital pitozis mevcuttu. Kazanılmış pitozis grubunda 5’i travmatik olmak üzere hepsi aponörotik pitozisti. Konjenital pitozis grubunda ise Marcus Gunn fenomeni olan bir hasta dışında hepsi basit konjenital pitozisti. Kazanılmış pitozis grubunda en sık uygulanan cerrahiler levator aponöroz onarımı (%59) ve levator rezeksiyonu (%41), konjenital pitozis grubunda is levator rezeksiyonu (%57) ve frontal askı (%42) cerrahisiydi. En yüksek başarı oranları hem konjenital hem de kazanılmış pitozis grubunda levator rezeksiyonu cerrahisinde izlendi (sırasıyla %85 ve %82). Sonuç: Blefaropitozis cerrahisinde başarılı bir cerrahi sonuç için doğru cerrahi planlama en önemli basamaktır. Levator fonksiyonu kötü olmayan gözlerde tercih edilen levator rezeksiyonu cerrahisi hem kazanılmış pitozis hem de konjenital pitozis grubunda en başarılı yöntemdir.

Abstract

Objective: To evaluate clinical, demographic characteristics and surgical approach in ptosis surgery in line with ten years single center experience. Material and Method: In this retrospective study, patients, who were diagnosed with blepharoptosis and underwent surgery between 2010- 2020, were evaluated. Degree of ptosis, preoperative and postoperative levator function, margin reflex distance, vertical palpebral fissure and lid crease measurements of the patients, surgeries performed, complications, follow-up times and surgical success rates were recorded. Results: 153 eyes of 123 patients (72 male and 51 female) were included in the study. While the 51 (41%) of the patients had acquired ptosis, 72 (59%) had congenital ptosis. In the acquired ptosis group, 5 were traumatic and all others were aponeurotic ptosis. In the congenital ptosis group, all except one patient with Marcus Gunn phenomenon were simple congenital ptosis. The most common surgeries in the acquired ptosis group were levator aponeurosis repair (59%) and levator resection (41%); they were levator resection (57%) and frontalis suspension (42%) surgery in the congenital ptosis group. The highest success rates were observed in levator resection surgery in both congenital and acquired ptosis groups (85% and 82%, respectively). Conclusion: Appropriate surgical planning is the most important step for a successful surgical outcome in blepharoptosis surgery. Levator resection surgery, which is preferred in eyes without poor levator function, is the most successful method in both acquired ptosis and congenital ptosis groups.