Ordu-Siyaset İlişkileri: 1920-1938

Özet

Bir siyasal rejimde ordunun rolünü, bir kurum olarak özelliklerinin ve iktidar yapısında yer alan diğer kurumlarla ilişkisinin belirlediği gerçeğinden hareketle, bu çalışmada Türkiye’de 1920-1938 yılları arasında ordunun konumu irdelenmektedir. Bu irdelemede, 1920’lerde ordunun özellikleri, sivil örgütlenme olarak Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, siyasetin formel yapıları olarak parlamento ve Cumhuriyet Halk Fırkası ile olan ilişkileri üzerinde durulmaktadır. Çalışmanın, yanıt aradığı temel soru, anılan dönemde siyasal iktidarı kimin kullandığıdır. Verilen yanıt ise, ordunun bu dönemde iktidar kullanacak konumda olmadığı, 1920-1923 döneminde güçsüz olan ordunun, 1923 sonrasında öznel sivil denetim ile siyasal iktidara bağımlı duruma geldiğidir.

Abstract

It is an undeniable fact that in a given political regime, role and power of military depends upon its own institutional characteristics and its’ relationship with other institutions within power structure such as parliament and political parties, This article examines the institutional characteristics and the role of the military in Turkish political system between 1920-1938 focusing on the question whether or not the military had been used the ultimate political power in the light of its relationship with Association for Defence of Rights Anatolia and Rumelia Grand National Assembly and Republican People’s Party. The answer to this question is that the military had not been in the position of power during that period and between 1920- 1923 Turkish military had been a weak one and after 1923 subservience of the military to political authority had been realised by the subjective civilian control.