Yüksek tibial osteotomide iki farklı tekniğin karşılaştırılması: İnternal fiksasyon ve sirküler eksternal fiksatörle osteosentez

Özet

Amaç: Medial kompartman artrozu olan hastalarda yüksek tibial osteotominin orta dönem sonuçları değerlendirildi. Çalışma planı: Medial kompartman artrozu olan 46 hasta (37 kadın, 9 erkek) çalışmaya alındı. Bir grup hastaya yüksek tibial osteotomi sonrası internal fiksasyon (grup A, 26 hasta; ort. yaş 52.4; dağılım 43-58), bir gruba ise yüksek tibial osteotomi sonrası Ilizarov tipi sirküler eksternal fiksatör (grup B, 20 hasta; ort. yaş 51.7; dağılım 42-59) uygulanmıştı. Hastaların hepsinde tek taraflı tutulum vardı (31 sol, 15 sağ). Klinik değerlendirme Hospital for Special Surgery (HSS) skorlaması ile, radyografik değerlendirme diz eklemi orientasyon (yönelim) açıları (medial proksimal tibial açı - MPTA ve lateral distal femoral açı - LDFA) ve mekanik eksen alignment (dizilim) testi ile yapıldı. Ayrıca, ameliyat sonrası patella yüksekliği Insall-Salvati indeksi kullanılarak değerlendirildi. Grup A’daki hastalar ortalama 63.9 ay (48-72 ay), grup B’deki hastalar 57.9 ay (49-63 ay) takip edildi. Sonuçlar: Grup A’da HSS skoru 73.4’den 85.6’ya yükseldi. Ameliyat sonrası MPTA açısı ortalama 83°, LDFA açısı 90°, mekanik eksen ortalama 2 mm medial olarak bulundu. Ameliyat sonrası son kontrolde Insall-Salvati indeksi ortalaması 0.76 bulundu. Grup B’de HSS skoru ortalama 72.1 puandan 91.2’ye yükseldi. Ameliyat sonrası MPTA açısı ortalama 88°, LDFA açısı ortalama 89°, mekanik eksen ortalama 10 mm lateral olarak bulundu. Insall-Salvati indeksi ortalaması 1.1 idi. Çıkarımlar: Medial kompartman artrozu olan hastalarda sirküler eksternal fiksatörle yüksek tibial osteotomi yaklaşımının etkili ve başarılı olduğu sonucuna varıldı.