Konservatif tedavi edilen basit dirsek çıkıklarının sonuçları

Özet

Amaç: Basit dirsek çıkıklarında genel olarak kabul edilen tedavi kapalı redüksiyon ve kısa süreli tespittir. Ancak, bu tedavi yöntemi sonuçlarını bildiren çok fazla çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada konservatif tedavi edilen basit dirsek çıkıklarının klinik ve radyografik sonuçları geriye dönük olarak incelendi. Çalışma planı: Basit dirsek çıkığı nedeniyle kapalı redüksiyon ve immobilizasyon ile tedavi edilen 21 hasta (16 erkek, 5 kadın) değerlendirildi. Kırıksız çıkıklar ve ek cerrahi ya da immobilizasyon gerektirmeyen hafif kopma kırıklarının eşlik ettiği çıkıklar basit çıkık olarak kabul edildi. Çıkık sırasında olguların ortalama yaşı 35 (dağılım 16-59) idi. Çıkıkların tamamı posterior çıkık şeklindeydi. On bir hastada (%52.4) dirsek çıkığına eşlik eden hafif kopma kırığı vardı. Kapalı redüksiyon sonrası dört hastaya (%19.1) atel, 17 hastaya (%81) menteşeli breys uygulandı. Breys uygulanan hastalarda ilk hafta sonunda giderek artan şekilde aktif ve pasif harekete başlandı. Ortalama breys kullanım süresi 27±16 gün idi. Atel uygulanan hastalara ise üç hafta immobilizasyon uygulandı. Hastalar ortalama 34 aylık (dağılım 12-99 ay) takip süresinin sonunda klinik olarak hareket açıklığı, instabilite ve nörolojik bulgular yönünden, fonksiyonel olarak Mayo Dirsek Performans Skoru (MDPS) ve Broberg-Morrey Fonksiyonel Derecelendirme İndeksi (BMFDİ) ile değerlendirildi. Radyografik incelemede standart ön-arka, yan grafilerde konsantrik redüksiyon, dejenerasyon, heterotopik kemikleşme varlığı araştırıldı. Sonuçlar: Sağlam tarafla karşılaştırıldığında, çıkık dirseklerin fleksiyon, ekstansiyon ve pronasyon dereceleri ve fleksiyon arkları anlamlı derecede azalmış bulunurken (p<0.05), supinasyon dereceleri ve rotasyon arkları anlamlı fark göstermedi. Hiçbir hastada kas atrofisine rastlanmazken, dört hastada (%19.1) rezidüel instabilite, altı hastada (%28.6) ulnar sinir ile ilişkili hafif-orta düzeyde nörolojik yakınmalar gözlendi. Üç hastada istirahat sırasında hafif, bir hastada ise orta derecede ağrı yakınması vardı. Radyografik incelemede 14 hastada (%66.7) hafif-orta düzeyde heterotopik kemikleşme, üç hastada (%14.3) hafif derecede dejenerasyon saptandı. Heterotopik kemikleşme gelişen ve gelişmeyen hastaların eklem hareket açıklıkları arasında anlamlı fark görülmedi. Hastaların ortalama MDPS skoru 96.9, BMFDİ skoru 97.7 bulundu. Her iki skorlama sistemi ile de sonuçlar 20 hastada (%95.2) mükemmel, bir hastada (%4.8) orta idi. Hastaların çoğunluğu (%81) dirsekleri ile ilgili şikayetler olduğunu belirtirken, en sık yakınma dirsekte sertlik hissi, ağır iş veya sportif aktivite sırasında oluşan ağrı ve hareket kısıtlılığı idi. Sadece dört hasta (%19.1) kendisini tamamen iyileşmiş hissettiğini bildirdi. Çıkarımlar: Basit dirsek çıkıklarının tedavisinde kapalı redüksiyon ve k ısa süreli i mmobilizasyon fonksiyonel skorları mükemmel olan bir yöntem olmasına karşın, eklem hareketlerinde anlamlı derecede kısıtlılık gözlenmekte ve hastaların büyük çoğunluğu kendisini tamamen iyileşmiş görmemektedir.

Abstract

Objectives: Closed reduction followed by short-time immobilization is the generally accepted treatment for simple elbow dislocations. However, the number of studies concerning the results of this method is limited. In this study, the clinical and radiographic results of conservatively treated simple elbow dislocations were retrospectively evaluated. Methods: The study included 21 patients (16 males, 5 females) who underwent closed reduction and immobilization for simple elbow dislocations. Simple dislocations were defined as non-fracture dislocations and dislocations accompanied by minor avulsion fractures that did not require additional surgery or immobilization. The mean age of the patients at the time of injury was 35 years (range 16 to 59 years). All the patients had posterior dislocations. Eleven patients (52.4%) had minor avulsion fractures. Following closed reduction, a plaster splint and hinged brace were used in four (19.1%) and 17 (81%) patients, respectively. Incremental active and passive motions were started at the end of the first week in patients in whom a brace was used. The mean duration of brace use was 27±16 days. Patients using a plaster splint were immobilized for three weeks. The patients were assessed clinically with respect to range of motion, instability, and neurologic findings after a mean follow-up period of 34 months (range 12 to 99 months). Functional assessments included the Mayo Elbow Performance Score (MEPS) and the Broberg-Morrey Functional Rating Index (BMFRI). Standard elbow anteroposterior and lateral radiographs were examined for concentric reduction and signs of degeneration and heterotopic ossification. Results: Compared to the normal side, the degrees of flexion, extension, flexion arc, and pronation were significantly decreased in dislocated elbows (p<0.05), while the degrees of supination and rotational arc were similar. There was no muscular atrophy. Four patients (19.1%) had residual instability and six patients (28.6%) had mild to moderate neurological complaints that were primarily related to the ulnar nerve. Three patients complained of mild pain, and one patient complained of moderate pain at rest. Radiographic assessment showed mild degeneration in three patients (14.3%), and mild to moderate heterotopic ossification in 14 patients (66.7%). Patients with and without heterotopic ossification did not differ significantly with respect to the values of joint range of motion. The mean MEPS and BMFRI scores were 96.9 and 97.7, respectively. The scores of both systems were excellent in 20 patients (95.2%) and moderate in one patient (4.8%). The majority of the patients (81%) reported complaints about their elbows including sensation of stiffness in the elbow, pain during strenuous work or sports activities, and limitation of movement. Only four patients (19.1%) reported a feeling of full recovery. Conclusion: Although closed reduction with short-term immobilization is a universally accepted method for simple elbow dislocations with excellent functional scores, it is associated with significant limitations in joint movements and a great majority of patients do not consider themselves fully recovered.