Incidence of Hypophosphatemia after Ferric Carboxymaltose Treatment: Single Center Experience

Demir Karboksimaltoz Tedavisi Sonrası Hipofosfatemi Sıklığı: Tek Merkez Deneyimi

Özet

Aim: The aim of this study was to evaluate the incidence of hypophosphatemia after ferric carboxymaltose (FCM) infusion and the factors affectinghypophosphatemia.Materials and Methods: Ninety-two patients who received FCM treatment for iron deficiency anemia (IDA) were included in the study. Phosphorus,calcium, magnesium, 25-hydroxy vitamin D, and parathyroid hormone levels before and after FCM infusion were obtained from the medical records.Hypophosphatemia was defined as serum phosphorus level of <2.5 mg/dL and severe hypophosphatemia as <1 mg/dL. The cut-off value for baselinephosphorus in predicting hypophosphatemia was detected as 3.4 mg/mL with the ROC analysis.Results: Seventy-seven of the patients were women. The mean age was 47.5±15.5 (18-85) years. Thirty of the patients (32.6%) were given 500mg iron as FCM and 62 patients (67.4%) were given 1000 mg iron as FCM. The level of serum phosphorus measured 10-14 days after FCM wasdetermined lower than the baseline level (2.22±0.57 mg/dL vs 3.34±0.39 mg/dL, p<0.000). Hypophosphatemia was observed in 62 patients (67.4%)after FCM infusion. Severe hypophosphatemia was seen in only 2 patients (2.1%). Patients given a dose of 1000 mg FCM had a higher incidenceof hypophosphatemia compared to those given 500 mg FCM (75.8% vs 50%, p=0.013). Baseline phosphorus level of 3.4 mg/dL was associatedwith an increased risk of developing hypophosphatemia with an odds ratio of 9.2 (p=0.001; 95% confidence interval: 3.41-25.21). On logisticregression analysis, it was found that baseline phosphorus level and a dose of 1000 mg FCM were independent risk factors for the development ofhypophosphatemia.Conclusion: The incidence of hypophosphatemia due to FCM in our study was consistent with the literature. When FCM treatment is given topatients with IDA, the patients should be evaluated according to their baseline phosphorus level, the dose of FCM and frequency of administration,and it should be kept in mind to follow the phosphorus level in patients with risk for hypophosphatemia.

Abstract

Amaç: Demir karboksimaltoz (DKM) infüzyonu sonrası hipofosfatemi sıklığını ve hipofosfatemiye etki eden faktörleri değerlendirmek amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Demir eksikliği anemisi (DEA) nedeniyle DKM tedavisi alan 92 hasta çalışmaya alındı. DKM öncesi ve sonrası fosfor, kalsiyum, magnezyum, 25-hidroksi vitamin D, parathormon seviyeleri dosya bilgilerinden kaydedildi. Hipofosfatemi serum fosfor düzeyinin <2,5 mg/dL olması, ağır hipofosfatemi de <1 mg/dL olması şeklinde tanımlandı. Hipofosfatemiyi öngörmede bazal fosfor düzeyi için cut-off değeri ROC analizi ile 3,4 mg/dL olarak saptandı. Bulgular: Hastaların 77’si (%83,6) kadındı. Yaş ortalaması 47,5±15,5 (18-85) yıl idi. Hastaların 30’u (%32,6) 500 mg, 62’si (%67,4) ise 1000 mg dozunda DKM tedavisi aldı. DKM tedavisi sonrası 10.-14. gün bakılan serum fosfor düzeyi bazal değerine göre düşük bulundu (2,22±0,57 mg/dL vs 3,34±0,39 mg/dL, p<0,000). Altmış iki hastada (%67,4) tedavi sonrası hipofosfatemi gözlendi. Ağır hipofosfatemi sadece iki hastada (%2,1) görüldü. 1000 mg DKM alanlarda, 500 mg DKM alanlarla karşılaştırıldığında hipofosfatemi daha sıktı (%75,8 vs %50, p=0,013). Bazal fosfor düzeyinin ≤3,4 medianmg/ dL olması 9,2 bir olasılık oranıyla hipofosfatemi geliştirme riskinde artış ile ilişkili bulundu [(p=0,001, %95 güven aralığı: 3,41-25,21). Lojistik regresyon analizinde ise bazal fosfor düzeyi ve 1000 mg DKM dozunun hipofosfatemi gelişimi için bağımsız risk faktörleri olduğu tespit edildi. Sonuç: Çalışmamızda DKM’ye bağlı hipofosfatemi sıklığı literatür ile uyumlu idi. DEA olan hastalara DKM tedavisi verilirken bazal fosfor düzeyi, DKM dozu ve DKM uygulama sıklığına göre hastalar değerlendirilmeli; hipofosfatemi açısından riskli hastalarda fosfor seviyesinin takip edilmesi akılda tutulmalıdır.