İzmir’deki Aile Hekimliği Asistanlarının Çocuk İstismarı ve İhmali Konusundaki Bilgi Düzeylerinin Değerlendirilmesi

Assessment of Level of Information of Family Medicine Assistants in İzmir on Child Abuse and Child Neglect

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı çocuk istismar ve ihmali konusunda İzmir’deki aile hekimliği araştırma görevlilerinin bilgi düzeyleri ve ilişkili faktörlerin belirlenmesidir. Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı kesitsel tipte olan bu çalışma 15.04.2018–15.10.2018 tarihleri arasında İzmir ilinde aile hekimliği asistanlık eğitimi veren dört hastanede gerçekleştirilmiştir. Çalışmada 17 soruluk sosyodemografik veri anketi ve hekimlerin çocuk istismarı ve ihmali konusunda bilgi düzeylerini belirlemek amacıyla “Çocuk İstismarı ve İhmali Bilgi Testi” kullanılmıştır. İstatistiksel analiz SPSS Statistics ver. 22.0 programı ile yapıldı. İstatistiksel analiz sonuçlarının değerlendirilmesinde p< 0,05 anlamlı farklılığın göstergesi olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya 88’i (%67,7) kadın, 42’si (%32,3) erkek olmak üzere toplam 130 aile hekimliği araştırma görevlisi katıldı. Katılımcıların yaş ortalaması 27,8±2,5 idi. Tıp fakültesinde çocuk istismarı ve ihmali eğitimi alanların ortalama puanı (35,1±3,7) tıp fakültesinde çocuk istismarı ve ihmali eğitimi alamayanların ortalama puanına (32,7±7,0) göre daha yüksek bulundu. Çalışmamıza katılan asistanlardan 19’u (%14,6) meslek hayatı boyunca çocuk istismar vakası tespit ettiği ve tespit eden hekimlerin %78,9’unun en çok “bildirim yapma ve yasal süreç” konusunda zorlandıkları belirlendi. Çalışmamızdaki hekimlerin %50,7’sinin çocuk istismarı ve ihmali hakkında kendilerini yetersiz gördüğü, 126’sının (%96,9) çocuk istismarı ve ihmali hakkında bilgilenme ihtiyacı duyduğu saptandı. Kadınların “Çocuk İstismarı ve İhmali Bilgi Testi”nden aldıkları ortalama puan (34,7±4,9) erkeklerin ortalama puanına (31,8±7,0) göre daha yüksek saptandı ve istatiksel olarak anlamlı bulundu (p=0,014). Sonuç: Aile hekimleri biyopsikososyal yaklaşım modeli ile önemli bir halk sağlığı sorunu olan çocuk ihmali ve istismarı ile mücadelede üzerine düşen görevlerini yerine getirmelidir. Aile hekimlerinin bu görevi etkin ve etkili bir şekilde yerine getirebilmeleri için, mezuniyet öncesi ve sonrasında gerekli eğitimler verilerek bu konudaki bilgi ve duyarlılık düzeyleri artırılmalıdır.

Abstract

Objective: The objective of the study is to identify the level of information of family medicine research assistants in İzmir about child abuse and neglect and associated factors. Material and Methodology: This descriptive and crosssectional study was conducted in the period 5.04.2018– 15.10.2018 in 4 hospitals in İzmir province delivering education in assistantship in the branch of Family Medicine. The survey used a sociodemographic data questionnaire with 17 questions and “Child Abuse and Neglect Knowledge Test” to assess the level of information on child abuse and neglect. Statistical analysis was made by using SPSS Statistics Dev. 22.0 programme. In evaluating the outcomes of statistical analysis p< 0.05 was adopted as indicator of statistical significance. Findings: Participants were 130 family medicine research assistants of whom 88 were women (67.7%) and 42 were men (32.3%). Their average age was 27.8±2.5. The average score of those who received education in child abuse and neglect in their faculties of medicine (35.08±3.74) was found as higher than others who did not (32.73±7.0). 19 of research assistants participating to our survey (14.6%) said they had come across cases of child abuse in their professional life and of these participants 78.9% said the most troublesome part of their experience was related to “reporting and legal process.” The study shows that 50.7% of physicians consider themselves “insufficient” in matters related to child abuse and neglect and 126 (96.9%) of them need to be informed. The average score of women in “Child Abuse and Neglect Knowledge Test” (34.75±4.95) is higher than the average score of men (31.8±7.0) which is statistically significant (p=0.014). Conclusion: Through a biopsychosocial model of approach, family physicians must fulfil their part in combat against child abuse and neglect which is an important public health problem. For family physicians to perform their tasks in this field actively and effectively, it is necessary to provide necessary education and training at graduate and post-graduate levels to uplift the level of knowledge and sensitivity.