Kronik hastalıklı çocukları olan ailelerin yaşam doyumlarının incelenmesi

Özet

Bu çalışmada kronik hastalığa sahip çocukları olan anne babaların yaşam doyumlarını incelemek amaçlanmıştır. Araştırma Nisan-Mayıs 2008 tarihleri arasında Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları polikliniklerine başvuran kronik hastalıklı çocukları olan 204 kişi üzerinde yapılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak sosyodemografik özellikleri sorgulayan bir anketle birlikte yaşam doyum ölçeği kullanılmıştır. Araştırma sonucunda ortalama yaşam doyum puanı 14.3±8.6 idi. 204 katılımcının %38.7’si yaşamından hiç memnun değildi. Endokrin sistem hastalığı olan çocukları olanların yaşam doyum puanları nörolojik hastalıklı çocukları olanlardan daha yüksek bulundu (p<0,05). Yaşam doyum puanları ile hastalığın süresi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmadı (r=-.018, p=0,794). Eğitim düzeyinin yaşam doyumunu etkilediği bulundu. Kronik hastalıklı çocukları olan ailelerin yaşam doyumlarının çok düşük olduğu ve streslerini azaltmaya yönelik düzenlenecek aile merkezli rehabilitasyon programları ile ailelerin de ihmal edilmemesi gerektiği düşünülmektedir.

Abstract

The aim of this study was to determine the life satisfaction in parents of chronically ill children. The study was carried on 204 parents of chronically ill child who applied to Pediatric clinics of Erciyes University Medical Faculty between April-May 2008. Data was collected using satisfaction with life scale and personal information form. Mean life satisfaction score was 14.3±8.6. Out of the all 204 participants, 38.7% were extremely dissatisfied of life. Life satisfaction score was higher in the parents of children who have endocrine system disorder than neurological system disorder (p<0.05). There was no correlation between disease duration and life satisfaction (r=-0.018, p=0.794). It was detected that life satisfaction was affected by education. Life satisfaction in parents of chronically ill children was so low that we are thinking that families would not be neglected by planning family oriented rehabilitation programs to lower the stress.