Bir Üniversite Hastanesindeki Mavi Kod Çağrı Sisteminin Uygunluğunun ve Sonlanımının İncelenmesi

Investigation of the Suitability and Outcome of the Blue Code Call System at An University Hospital

Özet

Amaç: Mavi kod, hastane içi kardiyopulmoner arrest vakalarında hastaya en kısa sürede müdahale edilmesini sağlayan acil durum çağrı ve yönlendirme sistemi olarak tanımlanabilir. Mavi kod ekibi hastane içi kardiyopulmoner arrest hastalarını tanımak, hızlı ve etkin müdahele etmek amacıyla yetkin personellerden oluşturulur. Çalışmamızın amacı; hastanemizde uygulanan Mavi Kod çağrı sistemi uygulamasını incelemek ve çağrıların uygunluğunu değerlendirerek saptanan aksaklıklara çözüm önerileri getirebilmektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma üçüncü basamak bir üniversite hastanesinde mavi kod aktivasyon biriminin kurulduğu 2015 yılı Ocak ayı ile 2018 yılı Ocak ayı arasında gerçekleştirilen mavi kod çağrılarının retrospektif olarak incelenmesi ile yapılmıştır. Bulgular: Çalışmada Ocak 2015 – Ocak 2018 yılları arasında gerçekleştirilen 256 mavi kod çağrısı değerlendirildi. Yetkili kardiyopulmoner resüssitasyon (KPR) uygulayıcı hekimlerin bulunduğu acil servisler, ameliyathaneler ve yoğun bakımlardan gelen yanlış çağrılar ve tatbikat amaçlı verilen 13 mavi kod çağrı kayıtları çalışma dışı bırakıldı. İki yüz kırk üç çağrı incelemeye alındı. Bunların 97’sinin (%39,91) hasta yakınları için ve 146’sının (% 60,09) hastalar için verildiği görüldü. Mavi kod aktivasyon sistemi ile verilen 243 çağrının klinik durum ve sonlanım şekli bilgileri değerlendirildiğinde 103’ünün uygun, 140’ının uygunsuz çağrı olduğu tespit edilmiştir. Çağrı nedenleri; kardiyopulmoner arrest, hipotansif atak, hipoglisemik atak, anksiyete, fenalık hissi, senkop, doğum eylemi, çarpıntı, göğüs ağrısı, nöbet ve düşme şeklinde sınıflandırıldı. Otuz bir kardiyopulmoner arrest, 2 anafilaktik reaksiyon, 3 nabızsız ventriküler taşikardi ve 3 miyokard enfarktüsü hastasına KPR yapıldığı tespit edildi. Mavi kod çağrılarının sonlanımları incelendiğinde; 140 hastanın taburcu olduğu, 47 hastanın ilgili servislere yattığı, 38 hastanın yoğun bakıma yattığı, 7 hastanın dış merkez yoğun bakımlara sevk edildiği ve 11 hastanın eksitus olarak kabul edildiği tespit edildi. Sonuç: Verilen eğitimler ile hastane içi kardiyopulmoner arrestlerin hızlı tanınması, erken müdahele edilmesi ve eğitimli, deneyimli bir ekiple uygulanan KPR ile hastaların sağ kalım oranlarında anlamlı artış sağlanır.

Abstract

Objective: The blue code can be defined as an emergency call and guidance system for intervening the patient in a short time in the case of cardiopulmonary arrest in hospital. The blue code team is consisted of experienced health-care professionals in order to get to know in hospital cardiopulmonary arrest patients quickly and effectively. The aim of our study is to examine the application of Blue Code Call System in our hospital and to evaluate the suitability of the calls and find solutions to the detected problems. Materials and Methods: This is a retrospective study of blue code calls between January 2015 and January 2018 in which a blue code activation unit was established at a tertiary university hospital. Results: In the study, 256 blue code calls between January 2015 - January 2018 were evaluated. Thirteen blue code call records given from emergency departments, operating rooms, intensive care units and for purpose of drill were excluded. Of the 243 calls, 97 (39.91%) were given for patient relatives and 146 (60.09%) were given for patients. When the clinical status and outcome of 243 calls given by the blue code activation system were evaluated, it was determined that 103 of them were suitable, and 140 of them were inappropriate calls. Reasons for calls were classified as; cardiopulmonary arrest, hypotensive episode, hypoglycemic attack, anxiety, feeling of anxiety, syncope, labor, palpitations, chest pain, seizures and falls. Thirty one cardiopulmonary arrest, 2 anaphylactic reactions, 3 pulseless ventricular tachycardia and 3 myocardial infarction patients were found to have cardiopulmonary resussitation. When the outcomes of the patients were investigated; it was determined that 140 patients were discharged, 47 patients were admitted to related services, 38 patients were admitted to intensive care unit, 7 patients were referred to external centers for intensive care unit, and 11 patients were accepted as exitus. Conclusion: Rapid recognition of in hospital cardiopulmoner arrests, early intervention and a trained, experienced team provide a significant increase in the survival rate of patients.