Dergiler / Yakın Doğu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2013 / Cilt: 6 - Sayı: 1
Arap baharı sonrası dönemde avrupa birliği’nin orta doğu ve akdeniz politikalarının geleceği ve türkiye’nin rolü
- Sayfa
- 60–87
- DOI
- —
Özet
Kuzey Afrika ve Orta Doğu’da yaşanan ayaklanmalar bölgeye yeni başlangıçlar ve değişimler getirmiştir. Avrupa Birliği(AB) dış politikasının bölge için önceki girişimleri başarısız olmakla beraber Arap Baharı olarak adlandırdığımız süreç, AB dış politikası adına zayıflıkları ve fırsatları aynı anda barındırmaktadır. Arap Baharı sonrası dönemde tarihi bağları ve coğrafi yakınlığı nedeniyle AB bölgenin dönüşümüne odaklanmalıdır. Bölgedeki sorunların sürdürülebilir çözümü AB’nin gündeminde her zaman önemli bir öncelik olmuştur. 1970’li yıllardan beri AB, Orta Doğu ve Kuzey Afrika’da bölgesel bir aktör olma arzusu göstermiştir. Fakat etkinliği tartışmalıdır. Bu çalışma AB’nin bölgede yaşanan değişimler doğrultusunda yenilenmesi gereken bölgesel politika- larının üzerinde durmaktadır. Bu bağlamda çalışmaya tarihsel arka planın incelenmesi ile başla- nılmıştır. Geçmişte AB her zaman bölgenin ekonomik gelişimi üzerinde durmuştur. Ancak, kurum- sal yapısının karmaşıklığı ve ortak bir dış politikaya sahip olamaması nedeniyle, bölgede AB’nin rolü sınırlıdır. Çalışmanın ana düşüncesi Orta Doğu ve Kuzey Afrika’da yaşanan değişim ve dö- nüşümlerin AB için siyasal liberalleşme öncelikli komşuluk politikaların oluşturulması adına bir fırsat olabileceğini savunmakla birlikte Türkiye ve AB ortaklığının bölgenin geleceği için çok önemli olduğunu vurgulamaktır.
Abstract
Recent uprising and demonstrations across the Middle East and North Africa have brought new beginnings and changes to the region. The EU (European Union)’s foreign policy has failed in its previous attempts toward the region. The Arab Spring exposes the number of weaknesses and opportunities for the EU’s foreign policy in the Middle East. The EU should focus on the problems of the region because of its proximity and historical ties. Sustainable solution of the problems in the Middle East has always been an important priority on the agenda of the EU. Since 1970’s, the Union started to show its desire to become an actor in the Middle East and North Africa. However the effectiveness of the EU is questionable. This study focuses on the need to renewed regional policies of the EU as well as analyzes historical background of the policies. In the past, the EU always focused on the economical development of the region. However, its role is limited because of its institutional weaknesses and lack of unity in its foreign and security policies. The fundamental arguments of this study are that these changes and transformations can be chance for rethinking of policies which covers political liberalization first and cooperation with Turkey is an essential for future of the EU in the Middle East and North Africa.