Adli tıbbın gossipibomaya yaklaşımı

Özet

Amaç: Çalışmamızda gossipiboma için adli tıp kurumunun yaklaşımını, risk faktörlerini, önleyici yöntemleri ve bu yöntemlerin ne kadar uygulanabildiğini irdelemeyi amaçladık.Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif çalışmaya 2008-2012 tarihleri arasında İstanbul Adli Tıp Kurumu'ndan gossipiboma nedeniyle bilirkişi görüşü istenen 39 dosya dâhil edildi. Dosyalarda bilirkişi kararları incelendi. Dosyaların cerrahi branşlara göre dağılımı yapıldı. Acil/elektif operasyon sayısı, geçirilen cerrahi müdahale, radyoopak spanç kullanım durumu, skopi olanağı, spanç sayımı, sayımı yapan hemşire sayısı, ikinci bir hekim tarafından operasyon sahasının kontrolü gibi parametreler araştırıldı.Bulgular: Dosyalar adli tıp uzmanı, ortopedi ve travmatoloji uzmanı, genel cerrahi uzmanı, nöroloji uzmanı, iç hastalıkları uzmanı, çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı, göğüs hastalıkları uzmanı ve enfeksiyon hastalıkları uzmanından oluşan İstanbul adli tıp kurumu 3. ihtisas kurulu tarafından değerlendirildi. Dosyaların tamamında oybirliği ile gossipiboma tıbbi uygulama hatası olarak değerlendirilmiş ve hekimler kusurlu bulunmuştur. Otuz dokuz ameliyatın 16'sı (%41) acil ameliyatlardı. Ameliyat anında beklenmedik olay dosyaların hiçbirinde yoktu. Olguların 16'sında (%41) spanç sayımı yapılmış ve tam olarak belirtilmişti. Ameliyat notu 16'sında (%41) vardı. Operasyon sahasının kontrolü tek hekim, spanç ve malzeme sayımı tek hemşire tarafından yapılmıştı. Radyoopak madde kaplı spanç ve skopi cihazı bulunan merkez sayısı 9 (%23) idi.Sonuç: Gossipiboma yalnızca hekimin dikkati ile değil tıbbi cihaz ve malzeme desteği ile önlenebilir bir tıbbi komplikasyon olmakla birlikte malpraktis olarak değerlendirilmektedir. Bilirkişi heyetinde yalnızca bir genel cerrahi uzmanının olması ve karar alırken hekimin çalışma şartları ve olanaklarının dikkate alınmaması sorgulanması gereken noktalardır

Abstract

Objective: The aim of this study was to assess the risk factors and preventive measures for gossypibomas and their medico-legal implications in forensic medicine in the Turkish legal system. Material and Methods: This study involved a retrospective analysis of the records of 39 patients with gossypiboma. Records were available from the Istanbul Forensic Medicine Institution and were surveyed for faulty treatment between 2008 and 2012. Parameters such as distribution of the cases according to specializations, elective and emergency procedures, surgical procedures, radioopaque sponge and fluoroscopy availability, routine sponge and instrument counting, number of nurses for counting, and control of the operative field by a second surgeon were investigated. Results: All cases were evaluated by the Istanbul Forensic Medicine Institute 3rd Expertise Committee. This committee comprised of specialists from the departments of forensic medicine, orthopedics and traumatology, general surgery, neurology, internal medicine, pediatrics, chest disease, and infectious diseases. All cases were considered as poor medical practice (malpractice) and surgeons were found to be responsible. In 16 of these 39 cases (41%) emergency procedures were performed. No accident was reported in any procedure. In 16 cases (41%), sponge count was performed and was reported to be complete. Operation notes were available in 16 (41%) cases. Control of the operative field was performed by 1 surgeon, and sponge and instrument count was performed by 1 scrub nurse. Radioopaque sponge and fluoroscopy were available in 9 (23%) centers in these cases. Conclusion: Gossypiboma can be prevented not only with surgeons' care but also with adequate support of medical device and material. However, it is considered as a poor medical practice. Presence of only 1 general surgeon in the expertise committee and ignorance of the working conditions by the surgeons should be questioned.