Dergiler / Ulusal Travma Dergisi / 2004 / Cilt: 10 - Sayı: 3
Interhospital transport of pediatric patients requiring emergent care: Current status in Turkey
- Sayfa
- 168–172
- DOI
- —
Özet
AMAÇ: Bu çalışmada ülkemizde acil bakım gerektiren çocuk hastaların hastanelerarası taşınması uygulamaları değerlendirildi. GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çokmerkezli ve prospektif çalışmada 18 merkezde gerçekleşen 1666 adet hastanelerarası taşınma değerlendirildi. Acil durumu olmayan hastalar ve yenidoğanlar elendikten sonra çalışma ölçütlerine uyan 854 adet taşınma incelemeye alındı. Veriler, taşınma işleminin bitiminde hastayı kabul eden bir hekim tarafından doldurulan ayrıntılı bir bilgi formu aracılığıyla toplandı. BULGULAR: Hastanın nakline karar veren hekimlerin %60’ı çocuk hastalıkları hekimi, %15.4’ü pratisyen, %6’sı asistandı. Yüz elli dokuz işlemde (%18.6) hekim kimliği belirlenemedi. Hastayı alacak hastanelerin %79.3’üne taşınma öncesinde haber verilmemişti. Kayıtlarda taşınma öncesine ait hasta bilgileri %26.1’inde yeterli, %31.8’inde yetersiz idi; %42.1’inde hastaya ait bilgiye rastlanmadı. Taşınmaların %64.4’ü ambülansla gerçekleştirildi; ancak bunların yalnızca %16.2’si tam donanımlı idi. Taşınmaların %42.8’ine eşlik eden personel deneyimsiz ya da bu konuda eğitilmiş değildi. Hastaların %26.3’ü hastaneye ulaştırıldığında agonize durumdaydı. SONUÇ: Türkiye’de acil çocuk hastaların taşınması ile ilgili getirilmiş standart kurallar olmaması önemli bir sorundur.
Abstract
BACKGROUND: This study was designed to evaluate the current situation of interhospital transport of pediatric patients requiring emergent care. METHODS: Using a clinical prospective and multicenter design, 1,666 interhospital transports of pediatric patients were evaluated in 18 centers. Non-emergency transports and newborn transports were not included, so 854 transports were eligible for evaluation. Data were collected by means of a comprehensive form filled by a physician at the receiving hospital. RESULTS: The physicians who gave the decisions for the transports were pediatricians in 60%, general physicians in 15.4%, and residents in 6%, while no identification existed in 159 transports (18.6%). The receiving hospitals were not notified prior to the transport in 79.3%. Pretransport information about the patients were adequate in 26.1% and inadequate in 31.8%; no information was available in 42.1%. Ambulances were used in 64.4% of the transports, of which only 16.2% was fully equipped. Unqualified or inexperienced personnel were in charge in 42.8% of the transports. In 26.3% of the transports, the patients arrived at the receiving hospital in an agonized state. CONCLUSION: It appears that there are no established guidelines for the emergency transport of pediatric children in Turkey.