Dergiler / Ulusal Travma Dergisi / 2005 / Cilt: 11 - Sayı: 4
The results of surgical management of ankle fractures
- Sayfa
- 329–335
- DOI
- —
Özet
AMAÇ Ayak bileği kırıklarında uygulanan cerrahi tedavilerin sonuçları ve bu sonuçları etkileyen faktörler araştırıldı. GEREÇ VE yÖNTEM 1999-2003 yılları arasında ayak bileği kırığı nedeniyle ameliyat edilen 28 erkek (%70), 12 kadın (%30) toplam 40 hasta değerlendirildi. Olguların yaş ortalaması 37.7 yıl (15-83), ameliyat sonrası izlem süresi ortalama 29.6 ay (5-66) idi. Kırıkların değerlendirilmesinde kullanılan Lauge-Hansen sınıflamasına göre oluşum mekanizmaları olguların 21'i (%52.5) supinasyon-eksternal rotasyon, 8'i (%20) pronasyoneksternal rotasyon ve 5'i (%12.5) ise supinasyon addüksiyon tipi olup 6 olguda (%15) kırık tipi bu sınıflama ile değerlendirilemedi. Diğer bir sınıflama olan Danis-Weber (AO/ASIF) sınıflamasına göre ise olguların 8'i (%20) Tip A, 22'si (%55) Tip B ve 10'u ise (%25) Tip C idi. Otuz beş olguda (%87.5) kırık bimalleoler tipte idi. Olguların son izlemdeki değerlendirmelerinde Roberts kriterleri kullanıldı. BULGULAR tzlem sonunda tüm olgularda kaynamanın yeterli olduğu görüldü. Objektif kriterlere göre olguların 33'ünde iyi (%82.5), 3'ünde orta (%7.5) ve 4'ünde (%10) kötü; sübjektif kriterlere göre ise 34'ünde iyi (%85), 3'ünde orta (%7.5) ve 3'ünde ise kötü (%7.5) sonuç elde edildi. SONUÇ Ayak bileği kırıkları sonrası iyi sonuç, cerrahi tedavi ile eklem yüzeyinin anatomik redüksiyonu ve restorasyonu yapılarak sağlanabilir. Bu sayede; talusun tilli, fibulanın kısalığı ve sindesmoz ekleminin fonksiyon bozukluğu engellenebilir. Kırığın tipi gelişebilecek sorunlar ile ilişkilidir. Ayak bileği kırıklarında uyguladığımız cerrahi tedavinin elde edilen iyi sonuçlarda etkili olduğu kanısındayız.
Abstract
BACKGROUND The results of surgical treatment of ankle fractures and influential lactors were evaluated. METHODS The study ( 1999-2003) included 40 patients (28 men, 12 women) with a mean age of 37.7 years (15-83) who underwent surgical treatment for ankle fractures. The mean follow-up period was 29.6 months (5-66) According to La-uge-Hansen classification, the mechanism of occurence was supination-external rotation in 21 (52.5%), pronation-external rotation in 8 (20%) and supination-adduction in 5 (12.5%) patients, while 6 patients (15 %) were not assessed. Fractures were also classified (Danis-Weber ) as Type A (n= 8; 20%) , B (n = 22; 55%) and C (n =10; 25%) , including 35 (87.5%) bimalleolar fractures. Roberts criteria were used for the final evaluation of the patients. RESULTS Satisfactory union was obtained in all fractures. According to objective criteria, the results were good in 33 (82.5%) , moderate in 3 (7.5%) and poor in 4 (10%) patients, while corresponding subjective results were obtained in 34 (85%), 3 (7.5%) and 3 (7.5%) patients respectively. CONCLUSIONS Improved outcomes can be obtained by anatomical reduction and restoration of the ankle joint, and the tilt of talus, fibular shortening and the dysfunction of the syndesmotic joint çan be prevented. In our opinion our method ol surgical treatment influenced better outcomes obtained.