An Islamist Party, Consraints, Opportunities and Transformation to Post-Islamism: The Tajik Case

İslamcı Bir Parti, Sınırlamalar, Fırsatlar ve Post-Islamizme Dönüşüm: Tacikistan İslami İhya Partisi

Özet

Tacikistan islamcı siyasal bir partiyi -Tacikistan İslami İhya Partisi, TIIP- siyasal sisteminde içeren ve seçimlere katılmasına izin veren tek Orta Asya devletidir. Bu çalışma siyasal fırsat yapılarının anayasal sınırlamalarla ve yarı-otoriteryen rejimin siyasal çoğulculuğa karşı baskıcı tavrının bileşkesinin Tacikistan'da siyasal İslami, post-siyasal İslama dönüştürdüğünü savunmaktadır. TIIP örneği, siyasal yapı yarı-otoriteryen ya da liberalize otokrasi olsa bile, siyasal fırsat yapılarının mevcut olması durumunda İslamcıların ideolojik ılımlılığa doğru hareket etme temayülünde olduklarını göstermektedir. TIIP aktivitelerini ve diskurunu siyasal şartlara, fırsatlara ve teşviklere göre gözden geçirmiş; bu arada partinin normatif düşünsel çerçevesi, doktrini ve diskuru ikincil planda kalarak dönüşüme tabi olmuştur.

Abstract

Tajikistan is the only Central Asian state to politically include an Islamist political party—Hizbi Nahzati Islomii Todjikiston (the Islamic Revival Party of Tajikistan— IRPT) and to allow it to participate at the electoral process. This study argues that a combination of political opportunity structures together with constraints imposed by the constitutional framework and repressive attitudes of the semi-authoritarian regime towards political pluralism has been a decisive factor, among others, that has brought about the transformation of the Tajik slamism to Tajik postAslamism. The case of the IRPT shows that the Islamists are inclined to ideological moderation provided that political opportunity structures are available to them and they are politically included, even if the politico-legal framework is semi-authoritarian or liberalized autocracy. The IRPT has calculated the impact of its forms of activism and discourse according to political circumstances and changes, to opportunities and disincentives, while their normative frameworks, doctrine and discourses take on a subordinate role and remain subject to transformation.