Hizmet İçi Eğitimin Hekimlerin İletişim Becerileri Üzerindeki Etkisi

Özet

Amaç: Zaman içerisinde hasta-hekim iletişimindekigelişmeler ile hekimlerin iletişim becerileri konusundahizmet öncesinde aldığı eğitimin yeterli olmaması hizmetiçi eğitim programlarına gereksinimi ortaya koymaktadır.Bu çalışmanın amacı, iletişim becerileri konusunda hizmetiçi eğitim almış pratisyen hekimlerle, bu eğitimi almamışpratisyen hekimlerin iletişim becerileri arasında birfarklılık olup olmadığını belirlemektir.Gereç ve yöntem: Bu çalışma Hatay İli Merkezde, TürkTabipleri Birliği Genel Pratisyenlik Enstitüsü tarafındaniletişim becerileri konusunda hizmet içi eğitimkapsamında "İletişim Becerileri Eğitim Programına"alınmış olan 30 pratisyen hekim ile bu eğitimi almayan30 pratisyen hekim arasında yapılmıştır. Araştırmada veritoplama aracı olarak İletişim Becerileri DeğerlendirmeÖlçeği (İBDÖ) kullanılmıştır. Verilerin analizinde aritmetikortalama, standart sapma ve bağımsız gruplar t-testikullanılmıştır.Bulgular: İletişim becerileri konusunda hizmet içi eğitimalan ve almayan pratisyen hekimlerin iletişim becerileriortalama puanları arasındaki farkın anlamlılığı için yapılant-testi sonuçları gruplar arasında istatistiksel olarakanlamlı bir fark olduğunu göstermektedir [t(58)=-2,207,p ,05]. Ayrıca hizmet içi iletişim becerileri konusundaeğitim almayan erkek pratisyen hekimlerin (X=72,7)iletişim becerilerinin, hizmet içi eğitim almayan kadınpratisyen hekimlerden (X=67,9) daha yüksek olmasınakarşın, bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildir[t(28)=1,55, p>,05]. Sonuç: Araştırmanın sonuçları, hizmet içi iletişimbecerileri konusunda eğitim alan pratisyen hekimleriniletişim becerilerinin, almayan pratisyen hekimlere göredaha iyi olduğunu ve hizmet içi iletişim becerilerikonusunda eğitimin hekimlerin iletişim becerilerineolumlu katkı sağladığını göstermektedir.

Abstract

Objective: The changes and developments in patientphysician communication over time and the inefficiencyof pre-service training for physicians reveal the need forin-service training programmes. This study aims todetermine whether there is a significant differencebetween the levels of communication skills of generalpractitioners attended in-service training oncommunication skills and those of ones who didn'tattend such training.Materials and Methods: This study was conducted inCenter of Hatay among 30 general practitionersattended in-service "Communications Skills TrainingProgramme" by Turkish Medical Association Institute ofGeneral Practice and 30 other ones who didn't attendthe programme. "Communication Skills AssessmentScale" was used to collect data. In data analysis, mean,standard deviation and independent sample t-test wereused. Findings: Independent sample t-test was used todetermine the significance of difference betweencommunication skills mean of general practitionersattended in-service training on communication skills andthat of ones who didn't attend the training. The resultsof the test showed that there was a significantdifference between two groups [t (58)=-2.207, p<.05]. The communication skills of general practitionersattended in-service training (X=75.4) are higher thanthose of ones who didn't attend in-service training(X=70.8). Although communication skills of malegeneral practitioners attended in-service training(X=76.2) were higher than those of the female onesattended in-service training (X=73.2), this differencewasn't statistically significant [t (28)=.927, p> .05].Besides, communication skills of male generalpractitioners who didn't attend in-service training(X=72.7) were higher than those of female ones whodidn't attend in-service training (X=67.9), however, thiswasn't a statistically significant difference [t (28)=1.55,p>.05] as well. Conclusion: The results of this study reveal that generalpractitioners attended in-service training are better incommunication skills than the ones who didn't attendin-service training.