Sağlık Profesyonellerinin Aile İçi Şiddeti Tanılaması ve Yaklaşımlarının Belirlenmesi

Özet

Amaç: Bu araştırmada sağlık profesyonellerinin aile içi şiddete yönelik şiddetin tanılanması ve yaklaşımlarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı nitelikte olan araştırmamızın evrenini Kütahya İlinde bulunan Dumlupınar Üniversitesi Evliya Çelebi Eğitim ve Araştırma Hastanesinde çalışan sağlık profesyonelleri oluşturmuştur. Evrenin tamamına ulaşılması hedeflenmiş olup 300 hekim, hemşire ve ebeye ulaşılabilmiştir. Verilerin toplanmasında araştırmacılar tarafından oluşturulan sağlık profesyonellerinin tanıtıcı özelliklerini sorgulayan ve şiddeti tanılanması ve yaklaşımlarının belirlenmesine yönelik 20 sorulu anket formu kullanılmıştır. İstatistiksel analizlerde sayı, yüzde, aritmetik ortalama, Ki-kare önemlilik testi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılanların %51,0i hemşireler, %33,3ü ebeler ve %15,7sini hekimler oluşturmuştur. Sağlık profesyonellerinin %85,6'sının mezuniyet öncesi ve %92,8'inin mezuniyet sonrasında aile içi şiddet konusunda bilgi almadığı ve %54,3ünün aile içi şiddeti sağlık sorunu olarak algılamadığı belirlenmiştir. Hekim, hemşire ve ebelerin çoğunluğu şiddeti tanılamayı, değerlendirmeyi, rehabilite yöntemlerini bilmediklerini, kurumlarında şiddet olgularına yönelik bir politika olmadığını belirtmiş; buna karşın mesleki yaşamda aile içi şiddet olgularıyla karşılaşma oranlarının %65,7 olduğu saptanmıştır. Şiddet olgularına tanılama ve yaklaşımda kendini başarılı görme ve meslekler arasında anlamlı bir ilişki bulunmazken eğitim düzeyleri arasında anlamlı ilişki bulunmuştur (x2=4,4, p=0,62; ; x2=21,1, p=0,01). Sonuç: Sağlık profesyonellerinin aile içi şiddeti tanılamada ve yaklaşımlarında sorunlar yaşadıkları belirlenmiştir. Aile içi şiddet olgularının tanılanması, tedavisi ve rehabilitasyonunda sağlık profesyonellerinin önemli görevleri bulunmaktadır. Anahtar sözcükler: Sağlık profesyoneli, Şiddet,

Abstract

Objective: This study seeks to find out how health professionals detect cases of domestic violence and the way they approach to the problem. Methodology: The universe of this descriptive study consists of health professionals working in Kütahya Dumlupınar University Evliya Çelebi Research and Training Hospital. While the idea was to cover the universe in full, eventually 300 doctors, nurses and midwives could be reached. In collecting data, a questionnaire with 20 questions designed by the survey team to explore the characteristics of health professionals, their ways of detection and approaches to domestic violence was used. Statistical analysis employed figures, percentages, arithmetic averages and chi-square significance test. Findings: Of survey participants, 51% were nurses, 33.3% were midwives and 15.7% were doctors. It is found that 85.6% and 92.8% of these health professionals received no information about domestic violence during their pre and post- graduation periods, respectively, and 54.3% do not consider domestic violence as a health problem. The majority of respondents stated that they had no information about detecting, assessing and rehabilitation methods in cases of domestic violence and that there is no policy in their institution regarding cases of violence. On the other hand, 65.7% of respondents encountered cases of domestic violence in their professional life. There is no significant correlation between detecting and approaching cases of violence and specific occupations while the correlation between these and levels of education was found significant (x2=4.4, p=0.62; ; x2=21.1, p=0.01). Conclusion: It is clear that health professionals face problems in detecting and approaching to domestic violence. Yet, health professionals have their important duties to perform in detecting, treating and rehabilitating victims of domestic violence.