Evaluation of Clinical and Radiological Outcomes of Subvastus and Medial Parapatellar Approaches in Total Knee Arthroplasty

Total Diz Artroplastisinde Subvastus ve Medial Parapatellar Yaklaşımın Klinik ve Radyolojik Sonuçlarının Değerlendirilmesi

Özet

Objective: The aim of this study is to compare clinically and radiologically the subvatus (SV) and medial parapatellar (MPP) approaches performed in patients undergoing total knee arthroplasty (TKA) due to severe gonarthrosis. Method: Patients who underwent TKA between 2015 and 2019 were divided into two groups as SV and MPP, according to the type of approach performed. Demographic, clinical, and surgical information of the patients were evaluated. Knee Society Clinical Rating System (KSS) and visual analogue scale (VAS) scores were used for functional evaluation. AP and lateral orthoroentgenograms and knee radiographs taken at the last follow-up were used for radiological evaluation. Results: The mean duration of surgery and tourniquet was significantly higher in the SV group. (p <.001 and p <.001, respectively). Mean blood loss and number of blood transfusions were significantly higher in the MPP group. (p <.001 and p <.001, respectively). Opiate analgesic need, straight leg raising time and hospitalization time were also significantly higher in the MPP group. (p <.001, p <.001 and p <.001, respectively). Although the KSS, VAS scores, and the range of motion (ROM) at the first month were better in the SV group, there was no difference between the two groups at 6 and 12 months. Conclusion: According to this study, with the SV approach used for TKA, postoperative blood loss and the need for transfusion decreased, the duration of hospitalization was shortened, postoperative pain was less, and functional scores were better. Its only disadvantage was the prolonged operation time.

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı, ileri evre gonartroz nedeniyle total diz artroplastisi (TDA) uygulanan hastalarda kullanılan subvatus (SV) ve medial parapatellar (MPP) girişimlerin klinik ve radyolojik olarak karşılaştırılmasıdır. Yöntem: 2015-2019 yılları arasında TDA uygulanan hastalar kullanılan girişim tipine göre SV ve MPP grubu olarak ikiye ayrıldı. Hastaların demografik, klinik ve ameliyat bilgileri incelendi. Fonksiyonel değerlendirme için Knee Society Clinical Rating System (KSS) ve visual analogue scale (VAS) skorları kullanıldı. Radyolojik değerlendirme için son kontrolde çekilen AP ve lateral bacak uzunluk grafisi ve diz grafileri kullanıldı. Bulgular: Bu çalışmaya göre, TDA için kullanılan SV girişim ile ameliyat sonrası kan kaybının ve transfüzyon ihtiyacının azaldığı, hastanede yatış süresinin kısaldığı, ameliyat sonrası ağrının daha az olduğu ve fonksiyonel skorların daha iyi olduğu görülmüştür. Tek dezavantajı ameliyat süresinin uzamasıdır. Sonuç: SV grubundaki ortalama ameliyat ve turnike süresi anlamlı olarak yüksekti. (p<.001 ve p<.001, sırasıyla). MPP grubunda ise ortalama kan kaybı ve kan transfüzyonu sayısı anlamlı olarak yüksekti. (p<.001 ve p<.001, sırasıyla). Opiyat analjezik ihtiyacı, düz bacak kaldırma süresi ve yatış süresi de MPP grubunda anlamlı olarak yüksekti. (p<.001, p<.001 ve p<.001, sırasıyla). Birinc aydaki KSS ve VAS skorları ile eklem hareket açıklığı SV grubunda daha iyi olmasına rağmen 6. ve 12. ayda iki grup arasında fark yoktu.