Yaş tip yaşa bağlı maküla dejenerasyonunda intravitreal ranibizumab enjeksiyonu

Özet

Amaç: Yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonlu(YBMD) hastaların tedavisinde intravitreal ranibizumab enjeksiyonunun etkinliğini araştırmak. Gereç ve Yöntem: Yaş tip YBMD tanılı, intravitreal ranibizumab enjeksiyonu ile tedavi edilen ve en az 6 aylık izlemi olan 73 hastanın 78 gözü retrospektif olarak incelendi. Tüm anjiografik lezyon tipleri çalışmaya dahil edildi. Hastaların tedavi öncesi klinik muayene ve demografik özellikleri, ranibizumab enjeksiyon sayısı, takip süresi, tedavi öncesi ve son kontroldeki görme keskinliği (GK) ve santral fovea kalınlığındaki değişim (SFK) değerlendirildi. Bulgular: Hastaların 30’u (%41.1) kadın, 43’ü (%58.9) erkekti. Ortalama yaş 70.2±8.2 idi. Gözlerin %63’ünde (49/78) gizli tip lezyon, %37’sinde (29/78) klasik bileşeni bulunan(minimal ve baskın klasik) lezyon mevcuttu. Ortalama takip süresi 9.6 ay (6 ay - 21 ay) ve ortalama ranibizumab enjeksiyonu 3.6 (2-12) olarak bulundu. Gözlerden 25’ine (%37.5) ranibizumab tedavisi öncesi diğer tedavi yöntemlerinden en az birisi uygulanmış, 53’üne (%62.5) ise hiçbir tedavi uygulanmamıştı. Hastaların tedavi başlangıcında ortalama görmeleri 0.67±0.43 logMAR ünit iken, son görmeleri 0.56±0.40 logMAR ünit saptandı. SFK ortalama 399 μm’den 335 μm’ye düştü. Tedavi başlangıcı ve takip süresi sonunda istatistiksel olarak GK’de anlamlı iyileşme ve SFK’de anlamlı azalma bulundu(p<0.05). Takip esnasında hiçbir hastamızda endoftalmi, üveit ve glokom gibi ciddi bir lokal veya sistemik komplikasyon gelişmedi. Sonuç: Çalışmamızda yaş tip YBMD hastalarında intravitreal ranibizumab enjeksiyonu takip süresince hem fovea kalınlığını azaltarak anatomik yarar hem de görsel yarar sağlamıştır.

Abstract

Purpose: To evaluate the efficacy of intravitreal ranibizumab injection in the treatment of wet type age-related macular degeneration(AMD). Materials and Methods: Seventy-eight eyes of 73 patients treated with intravitreal ranibizumab injection for wet-type AMD that were followed up for at least 6 months were evaluated retrospectively. All subtypes of wet type AMD were included. Baseline clinical examination and demographic characteristics, number of ranibizumab injections, followup period, change in visual acuity and central foveal thickness were evaluated. Results: Thirty patients were female (41.1%) and 43 (58.9%) were male. Mean age was 70.2±8.2 years. Sixty-three (49/78)% of the lesions were occult and 37 (29/78)% were classic (minimally and predominantly classic). The mean follow up was 9.6 months (6-21 months). The average number of ranibizumab injections was 3.6 (2-12). Of the 78 eyes, 25 (37.5%) had received any of alternative treatment modalities, and the remaining 53 eyes (62.5%) were naive to any form of treatment. Mean visual acuity was 0.67±0.43 logMAR unit at the initial examination and 0.56±0.40 logMAR unit at the end of the follow up. The mean central foveal thickness decreased from 399 μm to 335 μm. There were statistically significant differences between the pretreatment and posttreatment visual acuities and central foveal thickness (p<0.05). During the followup, there were no serious ocular complications such as uveitis, endophthalmitis and glaucoma or systemic complications. Conclusion: In our study, intravitreal ranibizumab injection caused a decrease in macular thickness and an increase in visual acuity thereby improved both anatomic and functional outcome.