Dergiler / Retina-Vitreus / 2007 / Cilt: 15 - Sayı: 3
Diabetik maküla ödeminde intravitreal triamsinolon tedavi etkinliğinin optik koherens tomografi ile takibi
- Dergi
- Retina-Vitreus
- Sayfa
- 161–164
- DOI
- —
Özet
Amaç: Refrakter diabetik maküla ödemi tedavisinde intravitreal triamsinolon asetonid (İVTA) enjeksiyonunun maküla morfolojisi üzerine olan etkinliğinin optik kohorens tomografi-3 (OKT) ile takip ve değerlendirilmesi. Gereç ve Yöntem: Diabetik maküla ödemi nedeniyle daha önce argon laser tedavisi yapılmış, yaş ortalaması 62.25±8.80 olan (45-76) 20 hastanın (10 erkek, 10 kadın) 20 gözüne 4 mg İVTA enjeksiyonu yapıldı. Hastaların tedavi öncesi ve sonrası 1. hafta, 1. ay, 3. ay ve 6. ayda OKT ile fovea kalınlıkları ölçüldü, en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri (GK) ve göz muayene bulguları kaydedildi. Fovea kalınlığının zaman içerisindeki değişimi tekrarlı ölçümlerde Varyans Analizi, görme keskinliğinin İVTA öncesine göre değişimi Bonferroni düzeltmeli Wilcoxon testi kullanılarak incelendi. Bulgular: Tedavi öncesi ortalama maküla kalınlığı 417.75 μm, 1. haftada 373.55 μm, 1. ayda 250.65 μm, 3. ayda 251.3 μm ve 6. ayda 360.4 μm olarak ölçüldü. 1. ayda olguların 11’inde görme artarken, 2’sinde görme azaldı, 7’sinde ise aynı tespit edildi. 6. ayın sonunda olguların 8’inde görme artarken, 3’ünde azaldı ve 9’unda ise aynı düzeyde kaldı. 4 olguda göz içi basıncı 25 mmHg’ nın üzerine çıkarken bu olgular medikal tedavi ile kontrol altına alındı. Bir olguda İVTA sonrasında katarakt gelişti. Maküla kalınlığındaki değişim İVTA öncesine göre 1. ve 3. ayda istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0.001). GK’nin İVTA öncesine göre değişimi yine 1-3. aylarda istatistisel olarak anlamlı idi (p<0.0125). Sonuç: Diabetik maküla ödeminde İVTA tedavisi etkin ve güvenli bir tedavi olmasına karşın 6. aydan sonra çoğu olguda maküla kalınlığı tekrar artmakta görme keskinliğindeki artış kalıcı olmamaktadır.
Abstract
Purpose: To evaluate the efficacy of intravitreal injection of triamcinolone acetonide (IVTA) for refractory diabetic macular edema with optic coherence tomography-3 (OCT-3). Materials and Methods: 4mg triamsinolone acetonide was injected into the vitreous of the 20 eyes and 20 patients (10 female, 10 male) whom were treated with argon laser previously for diabetic macular edema, aged 45 to 76 years (average 59.55). The mean central macular thickness was measured with OCT-3 before, 1 weeks after and 1, 3 and 6 months after IVTA. Best-corrected visual acuity and findings of ocular examinations were recorded. The differences between the central macular thickness at the baseline and follow-up examinations were analysed with variance test and the visual acuity by Wilcoxon test with a Bonferroni correction. Results: The mean central macular thickness before, 1 weeks after, and 1, 3 and 6 months after IVTA were 417.75, 373.55, 250.65, 251.3 and 360.4 μm respectively. At the 1st month the visual acuity of 11 eyes improved, 7 eyes remained the same and 2 eyes were worsened. At 6th month, the visual acuity of 8 eyes improved, 3 eyes worsened and 9 eyes remained the same. Intraocular pressure exceeded 25 mmHg in 4 eyes, and were controlled by topical medication. One eye showed cataract development. The difference between the relative changes in macular thickness and the visual acuity were significant at 1 month and 3 months (p<0.001) (p<0.0125) respectively. Conclusion: Intravitreal injection of triamcinolone effectively reduces macular thickening due to diabetic macular edema in short term but after 6 months recurrent edema develops and the improvement of visual acuity is no longer permanent.