Intraocular Pressure Changes in Eyes Treated with Intravitreal Injections of Anti-Vascular Endothelial Growth Factor for Age Related Macular Degeneration: The Results of Real Worlds

Yaşa Bağlı Makula Dejenerasyonu için İntravitreal Anti-Vasküler Endotelyal Büyüme Faktörü İnjeksiyonu ile Tedavi Edilen Gözlerde Göz İçi Basınç Değişiklikleri: Gerçek Dünya Sonuçları

Özet

Purpose: We aimed to evaluate the long-term IOP changes after intravitreal anti-vascular endhotelial growth factor (anti-VEGF) agents (bevacizumab-ranibizumab-afl ibercept) with comparing the agents each other. Method: A retrospective, comparative study was designed to assess the outcome of intravitreal anti-VEGF therapy on IOP. The medical charts of patients treated with intravitreal anti-VEGF (bevacizumab-ranibizumab-afl ibercept) for age-related macular degeneration (AMD) from January 2012 to March 2017 were retrospectively reviewed. Patients with any other history of primary open angle glaucoma, pseudoexfoliation syndrome, steroid therapy, intraocular surgery except cataract surgery and patients with the complications such as endophthalmitis, traumatic cataract after intravitreal anti-VEGF injection and with a follow-up shorter than 6 months were excluded. Two groups were defi ned for the primary endpoint of this study. Patients with IOP elevation ≥6 mmHg and fi nal IOP 21 mmHg were defi ned as group 2. Results: 7.2% of all patients had a signifi cant IOP elevation. Patients included in group 1 was signifi cantly higher in the bevacizumab group than in the ranibizumab and afl ibercept groups (p=0.041 and p=0.038, respectively). The number of patients included in group 2 although not statistically signifi cant was higher in the bevacizumab group than in the ranibizumab and afl ibercept groups (p=0.21 and p=0.13, respectively). In regression analysis, a positive relationship between mean injection number and IOP elevation was shown in bevacizumab group. (p:0.001- adjusted R square 0.63) Conclusion: The results of this study show that bevacizumab therapy can cause a signifi cant IOP elevation, and its effect on the IOP was stronger than that of afl ibercept and ranibizumab. The clinicians should try to keep the number of injections to a minimum, especially for patients with glaucoma histories. We also suggest that ranibizumab and afl ibercept might be a clinician’s fi rst choices, especially in a patient with a history of glaucoma.

Abstract

Amaç: İntravitreal anti-vasküler endotelyal büyüme faktörü (anti-VEGF) tedavisini takiben uzun dönem göz içi basınç (GİB) değişikliklerinin değerlendirilmesi ve farklı anti-VEGF ajanların birbirleri ile karşılaştırılması amaçlandı. Yöntem: GİB üzerine intravitreal anti-VEGF tedavisinin sonuçlarını değerlendirmek üzere retrospektif, karşılaştırmalı bir çalışma tasarlandı. Ocak 2012’den Mart 2017’ye kadar yaşa bağlı maküla dejenerasyonu (AMD) için intravitreal anti-VEGF (bevacizumab-ranibizumab afl ibercept) ile tedavi edilen hastaların tıbbi tabloları geriye dönük olarak incelendi. Primer açık açılı glokom, psödoeksfoliasyon sendromu, steroid tedavisi, katarakt cerrahisi haricindeki göziçi cerrahisi ve intravitreal anti-VEGF enjeksiyonu sonrası endoftalmi, travmatik katarakt gibi komplikasyonları olan ve 6 aydan daha kısa süre takip edilen hastalar dışlandı. Çalışmanın hedefi için iki grup tanımlandı. GİB artışı ≥6 mmHg ve son GİB 21 mmHg olan gözler grup 2 olarak tanımlandı. Bulgular: Hastaların% 7.2’sinde anlamlı GİB yükselmesi saptandı. Bevacizumab uygulanan gözlerden grup 1 e dahil olan olguların ranibizumab ve afl ibercept gruplarına göre anlamlı derecede yüksek olduğu görüldü (sırasıyla p = 0.041 ve p = 0.038). Bevacizumab uygulanan gözlerde istatistiksel olarak anlamlı olmamasına rağmen grup 2 ye dahil olan hasta sayısının ranibizumab ve afl ibercept gruplarına göre daha yüksek olduğu saptandı. (sırasıyla p = 0.21 ve p = 0.13). Regresyon analizinde bevacizumab grubunda ortalama enjeksiyon sayısı ve GİB yükselmesi arasında pozitif bir ilişki gösterildi. (p: 0.001- adjusted R square= 0.63) Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları, bevacizumab tedavisinin anlamlı bir GİB yükselmesine neden olabileceğini ve GİB üzerindeki etkisinin afl ibercept ve ranibizumab’ınkinden daha güçlü olduğunu göstermektedir. Klinisyenler özellikle glokom öyküsü olan olgularda intravitreal enjeksiyon endikasyonunu daha sınırlı tutmaya çalışmalı ve ranibizumab ile afl ibercepti öncelikli olarak tercih etmelidir.