Yırtıklı retina dekolmanında skleral çökertme cerrahisi sonuçlarımız

Özet

Amaç: Yırtıklı retina dekolmanında uyguladığımız skleral çökertme cerrahisinin anatomik ve fonksiyonel sonuçlarını değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Mart 2002-Ekim 2005 tarihleri arasında yırtıklı retina dekolmanı tanısı ile skleral çökertme cerrahisi uygulanan ve en az 6 ay takibi yapılan 84 olgunun 85 gözü çalışmaya dahil edildi. Olgulara ait dosyalar geriye dönük olarak incelendi. Altmışiki göze (%72) çevresel, 84 göze (%98) lokal çökertme yapıldı. Altmışaltı gözde (%78) subretinal sıvı drene edildi, 38 göze (%45) hava enjekte edildi. Gözlerin tümüne kriyoterapi uygulandı. Bulgular: Hasta kayıtlarından preoperatif olgu özellikleri incelendiğinde etyoloji sıralaması şöyle oluştu: Psödofaki (23 göz, %27), künt travma (17 göz, %20), miyopi (13 göz, %15), nedeni saptanamayan (32 göz, %38). Maküla dekolmanı oranı %42 idi. Yırtıklı retina dekomanı süreleri 3 gün ile 5 ay ortalama (±SD) 12±14 gün arasında değişmekteydi. Elli üç göz (%62) proliferatif vitreoretinopati (PVR) A evresinde, 26 göz (%31) B evresinde, 6 göz (%7) C1 evresinde idi. Ameliyat sırasında ve sonrasında görülen komplikasyonlar, göziçi basınç artışı (11 göz, %13), PVR (8 göz, %9), -3D ve üzeri miyopi (2 göz, %2), subretinal kanama (4 göz, %5), lokal çökertme materyalinin açığa çıkması (3 göz, %3), epimaküler membran ve maküler pucker (2 göz, %2) ve koroid dekolmanı (1 göz, %1) olarak saptandı. Olguların ortalama 19 ± 12 ay sonra yapılan son kontrollerinde skleral çökertme cerrahisinden sonra 71 gözde (%84) anatomik, 61 gözde de (%72) fonksiyonel başarı sağlandı. Anatomik başarı sağlanamayan 14 gözün 8’inde (%9) PVR, altısında (%7) yırtığa yönelik sebeplerle (tespit edilemeyen, yeni gelişen yırtık, yırtığa yetersiz tamponad) pars plana vitrektomi uygulandı. Sonuç: Skleral çökertme cerrahisi komplike olmayan yırtıklı retina dekolmanı tedavisinde etkili bir cerrahi tekniktir.

Abstract

Purpose: To evaluate our anatomic and functional outcomes of scleral buckling surgery in rhegmatogenous retinal detachment. Materials and methods: In this retrospective study 85 eyes of 84 patients who underwent scleral buckling surgery for rhegmatogenous retinal detachment (between March 2002 and October 2005) were studied. In 62 eyes (72%) encircling band, in 84 eyes (98%) segmental buckle were placed. In 66 eyes (78%) subretinal fluid drained and in 38 eyes (45%) air was injected. Cryotherapy was applied in all eyes. Results: From the patient charts review the preoperative etiology was as follow. Thirty two eyes (38%) were unknown with, 23 eyes (27%) were pseudophakic, 17 eyes (20%) were with trauma history, 13 eyes (15%) were myopic. Macula-off eyes were 42%. The period between rhegmatogenous retinal detachment and scleral buckling ranged from 3 days to 5 months (mean (±SD) 12±14 days). Fifty three eyes (62%) were classified as grade A proliferative vitreoretinopathy (PVR), 26 eyes PVR grade B and 6 eyes (7%) PVR C1. Intraoperative and postoperative complications were elevated intraocular pressure in 11 eyes (13%), PVR in 8 eyes (9%), ≥-3D myopi in 2 eyes (2%), subretinal hemorrhage in 4 eyes (5%), exposure of the buckling material in 3 eyes (3%), epimacular membrane and macular pucker in 2 eyes (2%) and choroidal detachment in 1 eyes (1%). The reattachment was accomplished in 71 eyes (84%) and functional success was in 61 eyes (72%). The anatomical failure from PVR in 8 eyes (9%) and new or undetermined retinal tear in 6 eyes (7%) underwent pars plana vitrectomy. Conclusion: Scleral buckling surgery is an effective type of surgery in uncomplicated rhegmatogenous retinal detachment.

Anahtar kelimeler: Retina dekolmanı,Çevresel çökertme,Geriyedönük çalışma