Stargardt hastalığındaki multifokal ektroretinografi değişiklikleri

Özet

Amaç: Stargardt hastalığında oluşan multifokal elektroretinografi değişiklikleri incelemek. Gereç ve Yöntemler: Çalışma 13 Stargardt hastasının 26 gözü (yaş 16-53 yıl) ile 19 normal bireyin 19 gözünde yapıldı. Multifokal elektroretinografik görsel özel desen uyaran sistemine ait standart 61 altıgenden elde edilen ‘first order kernel’ cevapları değerlendirildi. P1 amplitüt ve latanslarının 5 konsantrik halkadaki ortalamaları tespit edildi. Santral 30º’lik retinanın multifokal elektroretinografik cevabının P1 amplitüt ve latansları kontrol grubu ile kıyaslandı. Bulgular: Stargardt hastalarında 1 ve 2. halkadaki P1 amplitüt ortalaması kontrol grubu ile kıyaslandığında hiçbir gözde % 5-95 normal aralığa girmediği ve düşük olduğu saptandı. Gözlerin 25’inde (%96) 3. halkada, 14’ünde (%54) 4. halkada ve 10’unda (%38) 5. halkada P1 amplitüt ortalaması normalden düşük olarak saptandı. Latanslarda uzama saptanmadı. Sonuç: Çalışmamızın sonuçları Stargardt hastalığında oftalmoskopik incelemede makülada sınırları belli atrofik lezyon olmasına karşın retina fonksiyon bozukluğunun bu sınırların dışında da olduğunu göstermektedir.

Abstract

Purpose: To evaluate multifocal electroretinographic changes in patients with Stargardt’s disease. Materials and Methods: Twenty-six eyes of 13 patients with Stargardt’s disease (ages, 16- 53 years) and 19 eyes of 19 normal control subjects were examined. The multifocal electroretinographic first-order kernels were extracted from the responses elicited by 61 standard hexagonal elements of a visual response imaging system. P1 amplitudes and implicit times were analyzed within five concentric ring annuli centered on the fovea. Multifocal electroretinographic P1 response amplitude and implicit times within the central 30º of the retina were compared with those of control group. Results: P1 amplitudes of the Stargardt patients was lower than that of the normal controls without an overlap of the 5-95% intervals in the ring 1 and 2. P1 amplitudes was lower than normal 25 eyes of Stargardt patients (96%) in the ring 3, 14 eyes (54%) in the ring 4 and 10 eyes (38%) in the ring 5. The peak time was not delayed. Conclusion: Our results showed that although the macular atrophic area was ophthalmoscopically well demarcated in patients with Stargardt’s disease, the abnormality of retinal function extended beyond the borders of ophthalmoscopic lesions.