Yeni-Osmanlıcılığın Ekonomi Politiğinin Bir Eleştirisi: Ulusötesi Bir Hegemonya Projesinin Yükseliş ve Düşüşü

A Critique of Politic al Economy of the Neo - O ttomanism: The R ise and Demise of A Transnational Hegemonic Project

Özet

Bu çalışma 2000'lerin ilk on yılında "Yeni Türkiye"nin dış ilişkilerinin ekonomi-politiğine odaklanıyor. İlk kısımda son yıllarda öne çıkan ve dış politikaya politik ekonomi perspektifinden yaklaşan bazı ana akım çalışmalar eleştirel bir değerlendirmeye tabi tutuluyor. İkinci kısımdaki kuramsal tartışma ise Marksist uluslararası (veya küresel) politik ekonomi (UPE) yazınında "Amsterdam Okulu" olarak bilinen çevrenin katkılarına dayanıyor. Analiz Van der Pijl'i izleyerek Yeni-Osmanlıcılığı, ulusötesi bir kontrol kavramı (hegemonya projesi) olarak sistem kaynaklı neoliberalizme belirli şartlarda eklemlenmek üzere dizayn edilen bir sınıf projesi olarak okuyor. Buna göre bölgesel düzeyde bir kontrol kavramı olarak Erdoğan ve Davutoğlu tarafından pazarlığa sürülen söz konusu stratejinin kaderi sistemik ve ulusötesi mücadeleler diyalektiğince çizilmiştir. Bu mücadeleler dünyayı yıkıma sürükleyen para ticareti yapan (money-dealing) ulusötesi sermaye fraksiyonunun küresel liderliğine karşı ve ondan yana olan sermaye fraksiyonları ve işçi sınıfları arasında; ulusal, bölgesel ve uluslararası seviyelerde bir çok devlet bağlamında aynı anda cereyan etmektedir

Abstract

This paper focuses on the political economy of the foreign relations of the “New Turkey”. The first part of the paper critically engages with some of the mainstream analyses of international relations from a political economy perspective. A short theoretical discussion in the second part relies on the analysis of “Amsterdam School” and its critical Marxist approach to international (or global) political economy (IPE). Here, by following Van der Pijl’s analysis, I understand the NeoOttomanism as a class project emerged as a transnational comprehensive concept of control (hegemonic project) to be integrated into systemic neoliberalism on certain terms. The faith of the quest made by Erdogan and Davutoglu for a regional concept of control was determined by the dialectics of the systemic and transnational struggles. Such struggles have been taking place simultaneously at the national, regional and international levels and within the context of many states and regions; between the classes and capital fractions standing for or against the global leadership of money-dealing capital fraction that is leading world to a catastrophe