THE ARMENIAN FORCED RELOCATION: PUTTING AN END TO MISLEADING SIMPLIFICATIONS

Özet

Bu makale Türk-Ermeni ihtilafının üç konusunu incelemektedir. İlk olarak, Ermeniler ve Ermeni yanlılarının iddia ettiğinin aksine, özellikle İstanbul, Batı ve Orta Anadolu ve ayrıca Arap vilayetlerinde, sayıları yaklaşık olarak 500.000i bulan çok sayıda Ermeni sevk ve iskândan muaf tutulmuşlardır. Ayrıca, Osmanlı hükümetinin Ermeni sürgünlere yönelik politikası, çok sayıda vakada bu politika başarısız olmuş olsa dahi, koruyucu bir politikadır. İstanbuldan gelen emirler çok açıktır. Özellikle,Osmanlı hükümetinin yiyecek sağlamadığı ve yabancı yardımlarını engellediği gibi suçlamalar kesinlikle asılsızdır. Bu tür suçlamalar tahrif edilmiş kanıtlara dayandırılmaktadır ve Osmanlı olduğu kadar Amerikan ve Alman kaynaklarının da göz ardı edilmesi anlamına gelmektedir. Eğer 1915-1916 sevk ve iskânı, Osmanlı Ermenilerinin 1914-1922 yılları arasında yaşadığı kayıpların asıl sebebi olarak sunuluyorsa bu gerçeğe aykırıdır. Aslında, Rusların gerçekleştirdiği sevk ve mülteci akını olduğu kadar Ermeni radikal gruplarının Fransızların çekilmesi sırasında Kilikya Ermenilerinin göç ettirilmesindeki sorumluluğu ve Rumların 1922deki yakma politikası ile Batı Anadoludaki Hristiyanların zorla göç ettirilmesi de göz önüne alınmalıdır.

Abstract

This paper studies three aspects of the Turkish-Armenian conflict. First of all, contrary to what the main Armenian and proArmenian affirm, there were hundreds of thousands, likely 500,000 Armenians, who were exempted of relocation, particularly in Istanbul, Western and Central Anatolia as well as in the Arab provinces. Then, the policy of the Ottoman government vis-à-vis the Armenian exiles was a protective ones, even if this protection failed in a considerable number of cases. The orders from Istanbul are clear. In particular, it is false to assert that the Ottoman government did not provide food and opposed the foreign relief. Such accusations are based on manipulation of evidence and neglect Ottoman as well as American and German sources. The relocation of 1915-16 is also misrepresented if described as the only reason for the losses of the Ottoman Armenian community between 1914 and 1922. In fact, the Russian relocation and the flow of refugees have to be considered, as well as the direct responsibilities of the Armenian extremists in the emigration of Armenians from Cilicia during the French withdrawal and the Greek scorched earth policy in 1922, which included the forced exile of the Christians from Western Anatolia.