Intra-or international violence? the origins of armenian terrorism

Özet

1923 yılında Lozan Antlaşması ile uluslararası açıdan çözümlenmiş olan "Ermeni Sorunu "nun şiddetli bir şekilde yeniden ortaya çıkması, Ermenilerin Türk hükümetine karşı mücadelesinde devamlılık olduğunu iddia eden bir söylem içerisine bilinçli bir şekilde yerleştirilmiştir. Bu hareket Ermeni şiddetini tetikleyen bir seri olay ve bu şiddetin ortaya çıkmasını sağlayan daha genel daha genel faktörlere bağlanmaktadır. Ancak bu söylem hatalıdır. Bu makale Ermeni gençlik örgütlerinin 1970 'li yıllardaki radikalleşmesinin, Türklere yönelik yüz yıllık bir öç duygusundan değil, Ermeni toplumu içerisinde bir güç ve etkinlik kazanma mücadelesinden kaynaklandığını iddia etmektedir. Ayrıca Ermeni gruplar arasında Lübnan Beyrut'ta başlayan ve uluslararası Alana sıçrayan bu şiddet hareketinin tarihçiler tarafından büyük ölçüde gözardı edildiği öne sürülmektedir.

Abstract

The violent re-emergence of the "Armenian Question " more than 50 years after being internationally settled by the Treaty of Lausanne in 1923, has conveniently been placed in a narrative that proves continuity in the Armenians' struggle against the Turkish government. It is attributed to a series of specific events that triggered the Armenian violence and a number of more general factors that facilitated its emergence. This narrative, however, is flawed. This paper suggests that the origins of the radicalization of Armenian youth groups in the early 1970s was not a product of a century-old vendetta against the Turks, but resulted from an internal struggle for power and influence within the Armenian community. We also argue that this intra-Armenian violence, which began in Beirut, Lebanon and then spread internationally, has largely been overlooked by historians.