TEMSİLİN SÜREKLİLİĞİ VE PARADOKSU

Özet

Taklide dayalı geleneksel temsil anlayışı, modern sanat ilkeleriyle parçalanmış; bu durum, sanatın sınırlarının genişlediği algısına yol açmıştır. Figüratif temsil, soyut temsil karşısında bir yaşam mücadelesi içindeyken tüm temsil biçimlerinin benzerlik kategorisine sığdırılamayacağı anlaşılmıştır. Sanatın salt kendisiyle ilgili olması beklentisi de modernizmin cesur bir girişimi olarak değerlendirilmekle birlikte temsile karşı mutlak bir zafer getirmemiştir. Sonuçta, metin ile görüntü arasındaki ilişki sorgulanmış; pop sanat, yeni gerçekçilik, fotogerçekçilik, aşırı gerçekçilik ve sokak sanatı gibi figüratif temsile doğrudan dayalı akımların yanı sıra, kavramsal sanat, performans, video gibi türlerle temsil imgeleri yeni anlamlar ve anlatımlar kazanmıştır. Bu makale, farklı sanat akımlarından yapıt örnekleriyle temsilin bir paradoks olarak varlığına dair bir inceleme niteliğindedir

Abstract

The conception of traditional representation based on mimetic activity is disrupted by the principles of modern art. This caused the sense of which the limits of art has been extended. While figurative representation is derogated by the abstract representation, it is recognised that not all the forms of representation could be categorised by resemblance. The expectation that the art must be merely related with itself is a brave venture of modernism, but it doesn’t bring on a total victory. Thereby, the relation between text and image has been questioned; as well as the movements such as pop art, new realism, photorealism, hyperrealism and street art which is directly based on representation, the genres of conceptual art, performance and video has presented new meanings and expressions to the images of representation. This article is an analysis on the asset of representation as a paradox within the examples of works of art from different art movements