Dergiler / MN Kardiyoloji / 2001 / Cilt: 8 - Sayı: 2
Kalp yetmezliği olan post infarkt anevrizmalı hastalarda fizik rehabilitasyonun etkileri
- Dergi
- MN Kardiyoloji
- Sayfa
- 112–115
- DOI
- —
Özet
Postinfarkt anevrizmalı hastalarda fizik egzersizin uygulanması ve etkinliğinin öğrenilmesi amacıyla yaşları 46 ve 58 arasında değişen (ortalama 51.66±5.87) 1-4 yıl önce (ortalama 2.8±4) anteroseptal miyokard infarktüsü geçirmiş daha sonra anevrizma nedeniyle kalp yetmezliği gelişmiş 48 erkek hasta üzerinde çalışılmıştır. Hastalar iki gruba ayrılmışlardır. A grubunda 25 hasta 8 haftalık fiziki rehabilitasyona tabi tutulmuşlar, B grubunda ise 23 hasta kontrol grubu olarak alınmıştır. Uygun medikal tedavi ile hastaların klinik durumları stabilize edildikten sonra kalp yetmezliği ve fonksiyonel kapasite NYHA klas I ve II olarak belirlenmiştir. Hastaların oksijeni almaları, kullanmaları, dokularca tutulumunu belirlemek için spiroergometriden faydalanılmıştır (Yaeger, Almanya). Bu amaçla dokudaki (cilt) oksijen basıncını ölçmek için Polariograf (TSM-2 Radiometre (Toshiba SSHGSA,Japon), Danimarka) kullanılmıştır. Hastalara aynı zamanda ekokardiografik inceleme yapılmıştır. Bu çalışmada kalp yetmezliği olan postinfarkt anevrizmalı hastalarda fizik egzersizin mümkün olduğu gösterilmiştir. Yapılan egzersiz hastaların egzersiz kapasitesi ve fonksiyonel kapasitesinde iyileşme sağlamıştır. MET %51.8 artmış (P<0.05) ve oksijen nabzında %6.24 artış olmuştur (P<0.05). 8 haftalık fizik egzersiz programından sonra ciltte oksijen satürasyonunda %27.39 artış görülmüştür (P<0.05). Bu parametrelerdeki iyileşme süresi başlangıca göre %15.4 azalmıştır (P<0.05). Kalbin hemodinamik parametrelerinde anlamlı değişiklik olmamıştır.
Abstract
In order to investigate the possibilities of physical training in patients with postinfarct heart failure related with cardiac aneurysm and effectiveness of this training 48 patients (males) aged 51.66±5.87 with myocardial infarction in anamnesis not less than one year with complication such as cardiac aneurysm of anteroseptal part of LV have been examined. While 25 were taking part in 8 week programme of physical training (main group), the remaining 23 were control group. After stabilisation of status based on adequate therapy the 1-2 functional class of NYHA (New-York Classification) was setting up. To learn O2 consumption spiroergometry, Yaeger (Germany) was being delivered. O2 skin pressure was being determined on the palarograf TSM-2 made by Radiometr (Denmark). Ultrasound investigation was being delivered on "Toshiba SSHGSA" (Japan). The possibility of the physical training in patients with the postinfarct cardiac aneurysm complicated by CHF after stabilisation of clinical status has been shown. Physical training were resulting in increase of tolerance to physical loading: threshold loading power was increasing for 51.8% (P<0.05) delivering loading time was increasing for 70.1% (P<0.05), O2 pulse was increasing for 6.24% (P<0.05) for the standart loading. O2 skin pressure increased after training for 27.39% (P<0.05), time of indicator increasing diministed for 15.21% (P<0.05). The indicators of the intracardiac hemodynamic were not changed significantly.