Diabetik hastalarda kalp ve böbrek tutulumu

Namık Kemal ERYOL,Ramiz ÇOLAK,Ramazan TOPSAKAL,Adnan ABACI,Muhammet GÜVEN,Emrullah BAŞAR,Ali ERGİN,Servet ÇETİN

Özet

AMAÇ: Tip 2 Diabetes Mellitus (DM), artan yaş, şişmanlık ve sedanter yaşam alışkanlıklarıyla prevelansı her geçen gün artan önemli bir hastalıktır ve kendine özgü bazı faktörlerin etkisiyle hem kalbi, hem de böbrekleri etkiler. Kalp tutulumu sıklıkla diyastolik fonksiyonlarda bozulma, böbrek tutulumu ise mikroalbuminüri şeklinde ortaya çıkar. Çalışmamızda, bu bulgular üzerinden, iki organ tutulumu arasında ortaya çıkış zamanı açısından bir paralellik olup olmadığını araştırdık. GEREÇ VE YÖNTEM: Hastanemiz endokrinoloji kliniğinde, normoalbuminürik(<30mg/24saat;35 hasta) ve mikroalbuminürik (30-300mg /24saat; 15 hasta) DM'li olarak takip edilen ve başka bir endokrin hastalığı olmayan vakalar çalışmaya alındı. Klinik, ekokardiyografik ve elektrokardiyografik değerlendirme sonucunda iskemik ve/veya kapak hastalığı saptanan DM'li hastalar çalışmadan çıkarıldı. Cins, hipertansiyon, sigara kullanımı, dislipidemi açısından eşleştirilmiş 20 sağlıklı vaka, kontrol grubu olarak alındı. Olguların hiçbirisi B bloker, Ca antagonisti gibi negatif inotropik ilaç kullanmamaktaydı. Gruplar, sol ventrikül diyastolik fonksiyonları açısından pulsed Doppler ekokardiyografi ile incelendiler; izovolümetrik gevşeme (İVG) ve erken akım hızı yavaşlama zamanı (YZ), transmitral doluş hızleri (E, A) ölçüldü. Ayrıca E/A<1 sıklığı ve bu oranın rakamsal değerleri de birer diyastolik fonksiyon ölçütü olarak kullanıldı. BULGULAR: Diyastolik fonksiyonlara etki edebilecek bazal klinik özelliklerden sadece yaş, gruplar arasında farklı idi (p=0,02). Transmitral Doppler ile elde edilen E/A oranı, E/A<1 sıklığı, erken ve geç mitral akım hızları, YZ ve İVG ölçümleri arasında yaşa göre düzeltilerek yapılan analizlerde, bunların tamamının gruplar arasında farklı olduğu saptandı (P<0,05). "Post hoc" test sonucunda, bu farklılıkların, İVG hariç, kontrol grubuyla her iki albuminürik grup arasında olduğu görüldü. İVG'deki farklılık ise, kontrol grubu ile normoalbuminürik grup arasındaydı SONUÇ: Bu bulgular, yaştan bağımsız olarak, DM'de diyastolik fonksiyon bozukluğunun daha normoalbuminürik düzeyde iken ortaya çıktığını; kalp ve böbrek tutulumunun, ortaya çıkış zamanı açısından herhangi bir paralellik göstermediğini ve kalbin daha erken etkilendiğini göstermektedir.

Abstract

AIM: Type 2 Diabetes Mellitus(DM) is a major health problem with an increasing prevalence with age,obesity, and sedentary life style. With the action of some factors peculiar to this disease, both the heart and the kidneys are affected. Cardiac involvement frequently arises as the impairment of diastolic functions, and renal involvement as microalbuminuria.Based on these findings, in this study, we have investigated the presence or absence of a parallelism, particularly in relation to their time of emergence, between these two organ involvements. MATERIAL AND METHODS: The study population consisted of patients with DM and also with normoalbuminuria (30mg/24hr;35 cases), or microalbuminuria (30-300mg/24hr;15 cases) but without any other hormonal disease. After clinical, echocardiographic and electrocardiographic assessments, those DM patients with ischemic and/or valve disease were excluded from the study. Twenty healthy subjects matched for sex, hypertension, and smoking habits served as the control group. None of the patients was on negative inotropic agents, including B blocker, Ca antagonist. All groups were studied for the left ventricular diastolic functions with pulsed Doppler echocardiography, and isovolumetric relaxation time(IVRT), transmitral filling velocity(E,A) and early decceleration time(EDT) were measured. Furthermore, E/A<1 frequency and the quantitive values of this ratio was also used as an index of diastolic function. RESULTS: Of the basal clinical factors that could affect diastolic function, only the age was different among the groups(p=0,02). E/A ratio, E/A<1 frequency, early and late mitral flow velocity obtained by transmitral Doppler, were all found to be different among groups in age-adjusted analyses. Post hoc test showed that these differences, except IVRT, existed between the control and diabetic groups. The difference in IVRT, however, was between the control and the group with normoalbuminuria. CONCLUSION: These results indicate that the diastolic dysfunction in DM, independent of age, may emerge still in stage with normoalbuminuria, that there is no parallelism in relation to the emergence time of these two organ involvements, and that the heart may be affected earlier.

Anahtar kelimeler: Diabetik nefropati,Diabetes mellitus, insülin bağımsız,Ekokardiyografi, doppler, pulzasyonlu,Diyastol,Albüminüri