Kolektif Hafızamızda “Susturulamayan Bir İç Ses”: Babamın Sesi

Özet

Bu çalışma Babamın Sesi (Orhan Eskiköy, Zeynel Doğan, 2012) filminin sesle kurduğu ilişkiye kulak vererek bir ses estetiği ya da politikası üzerine düşünmenin yollarını aramaktadır. Bu arayışta, referans noktaları Mladen Dolar ve Pascal Bonitzer’in ses/psikanaliz ve sinema üzerine çalışmalarıdır. Aynı zamanda filmler üzerine yürütülen tartışma, travmatik bir geçmişi konu edinmeleri nedeniyle travma sinemasıyla da diyalog hâlinde olacaktır. Travma sineması, travmatik bir geçmişi anlatmanın kendi estetiğini dayattığını ve bu estetiğin aynı zamanda etik-politik bir tercihi de içerdiğini savunur. Buradan hareketle hem ailevi hem de toplumsal bir travmaya tanıklığa çağıran Babamın Sesi filminin ses kullanımına dair estetik tercihinin, seyirciyi nasıl bir etik/ politik düzleme çağırdığı tartışılmaktadır.

Abstract

This article addresses the politico-aesthetics of voice by examining the way in which the film Babamın Sesi (Voice of My Father) directed by Orhan Eskiköy and Zeynel Doğan (2012) relates to different forms of giving vocal. For the analysis of the film, it dialogues with much of trauma cinema and sets out Mladen Dolar and Pascal Bonitzer's studies on voice/psychoanalysis and cinema. The traumatic cinema argues that telling a traumatic past imposes its own understanding of aesthetics and that the latter includes a ethico-political preference. Departing from this precept, the article further demonstrates that Voice of My Father’s aesthetic preference on the use of voice, while marking out a familial and social trauma, calls audiences to an ethico-political position.