Kraniyofasiyal distraksiyon osteogenezi

Özet

Distraksiyon osteogenezi kraniyofasial iskelet rekonstrüksiyonu için popüler bir tedavi seçeneği haline gelmiştir. Prensipleri, yöntemi ilk kez uzun kemiklere uygulayan Gavriel Ihzarov'un çalışmalarına dayanır. Yöntem, cerrahi olarak oluşturulan kırıkların kontrollü ve yavaş yavaş yer değiştirmesini içerir ve eş zamanlı olarak çekme vektörü boyunca yumuşak doku ve kemik hacminin artmasıyla sonuçlanır. Distraksiyon prosesi sırasında meydana gelen başarılı kemik oluşumu yaş, bölgesel kanlanma, aperey stabilitesi, latent periyot ve distraksiyonun ritmi ve oranına göre değişir. Bu işlem kemik greftleriyle ilgili morbiditeyi ortadan kaldırır ve artmış stabilite relaps olasılığıalmış operasyon süresi ve kan kaybının azalması gibi avantajları da bulunmaktadır. Günümüzde kraniyofasial iskelet komponentlerinin çoğunun distraksiyonu başarılı bir şekilde yapılmakta ve endikasyonları giderek artmaktadır. Distraksiyon osteogenezi tekniğinin mandibula, orta yüz ve dentoalveoler bölgelerde memnun edici sonuçları bildirilmektedir. Ancak yeni bir teknik olması bakımından uzun dönem sonuçlara ihtiyaç duyulmaktadır. Bu makale tekniğin endikasyonları, kontrendikasyonları ve bilimsel gelişimi ile kraniyofasial bölgeye uygulanması ve operatif teknik üzerinde durmaktadır.

Abstract

Distraction osteogenesis is becoming a treatment of choice for reconstruction of craniofacial skeleton. Its principle is based on the studies of Gavriel Ilizarov, who applied the technique to the long bones first. This process induces new bone formation along the vector of pull gradually, and also provides expanding the overlying soft tissues simultaneously with bone expantion. The successful bone healing occured in the distraction process connected with age, regional blood supply, stabilization of device, latent period and distraction rate and rhythm. This process eliminates the morbidity of grafting techniques, and increased stability reduces the probability of relapse. However, it provides the advantages of simultaneous soft tissue expantion, decreased operation time and blood loss. Today, distraction of the craniofacial skeleton is performed succesfully, and its indications are being increased. Pleasant outcomes were reported in the mandible, middle face and alveolar regions with distraction osteogenesis. Because it is a new technique in the craniofacial reconstruction, the long term outcomes are required. This article highlights the indications, contrindications and scientific evolution of the technique; the application to the craniofacial region and surgical techniques.