Dergiler / Nöropsikiyatri Arşivi / 2013 / Cilt: 50 - Sayı: 1

Asperger Syndrome Disorder diagnosed in adulthood: A Case Report

İlk defa erişkin çağda tanı konmuş bir Asperger Bozukluğu Olgusu

Canan TANDIR,Özden Şükran ÜNER,Sevda GÜMÜŞ,Murat ERKIRAN

Sayfa
78–81
DOI
—

Özet

Asperger Bozukluğu (AB), sosyal etkileşim bozukluğu, kısıtlı ilgi alanı ve davranışlarla karakterize yaygın gelişimsel bir bozukluktur. AB olan bireyler nadiren sadece sosyal ve iletişim zorlukları nedeniyle kliniğe başvururlar. Asıl başvuru sebebi sıklıkla, fiziksel agresyon ve depresyon gibi işlevselliği etkileyen diğer belirtilerin varlığıdır. AB tanısı genellikle çocukluk çağında konsa da, erişkin dönemde tanı konma sıklığının son yıllarda arttığı bildirilmektedir. Bu makalede tekrarlayıcı depresif atakları olan ve ilk olarak erişkin çağda AB tanısı konan bir olgu sunulmuştur. Olgumuz daha önce tanı almamış erişkin dönemi AB olgularında tanı koyma zorlukların dikkat çekmesi, altta yatan AB tanısının yıllarca atlandığında tam ve etkili bir tedavinin nasıl gecikebileceğini göstermesi açısından önemlidir. Bu olgu sunumu ile psikiyatri kliniklerine çeşitli belirtilerle başvuran bireylerden gelişim öyküsü alınmasının önemi ve tanı karmaşası yaşanan benzer olgularda çocuk ve ergen psikiyatri bölümüyle liyezonun yararlı olacağının vurgulaması amaçlanmıştır. (Nöropsikiyatri Arflivi 2013; 50: 78-81)

Abstract

Asperger’s disorder (AD) is a pervasive developmental disorder characterized by social impairment, restricted interests and repetitive behaviors. It is seldom that individuals with AD are referred to a psychiatry clinic only for their social and communication deficits. Quite often, the main reason for referral is the presence of other disabling symptoms, such as physical aggression and depression. Although diagnosed mainly in children, AD is increasingly being diagnosed for the first time in adulthood. Here, we present a 24-year-old patient with recurrent depression who was diagnosed as having AD for the first time in adulthood. This case is important to show the difficulty of diagnosing AD for the first time in adulthood and to show how a proper and effective treatment may be delayed if the underlying diagnosis of AD is missed for years. We wanted to emphasize the importance of developmental history and the usefulness of liaison with child and adolescent psychiatry in similar cases when the diagnosis is not clear. (Archives of Neuropsychiatry 2013; 50: 78-81)