Keynesian and Neoclassical Closures in an Agent-Based Context

İktisadi Birim Temelli Analiz Bağlamında Keynesgil ve Neoklasik Kapanışlar Üzerine

Özet

1980'li yılların "kapanış" tartışmalarından bu yana, analitik makro-modellerdeki karşılaştırmalı-statik türetmelerin seçilen kapanış kuralına çok duyarlı olduğu bilinmektedir. Bu tartışmalar Keynesçileri Keynesgil kapanışların ortodoks iktisat akımları tarafından benimsenenlere üstün olduğu yargısına götürmüş, karşı görüşte olanlar da bunun aksini savunmuşlardır. Bu makalede iktisadi birim temelli, ya da çok-birimli sistemlerin geliştirilmesinden sonra, kapanış tartışmasının artık aşıldığı ileri sürülmektedir. Hem Keynesçi, hem de neoklasik modellerin bazı öğeleri, daha "sentetik" sayılabilecek yeni bir ekonomik ortama geçişte ayakta kalabilmiş ise de, iktisadi birim temelli bir yaklaşım, başlangıçtan beri tartışmanın özünde yatan bir ihtiyacı (yani, aşırı basitleştirmelere başvurma ihtiyacını) ortadan kaldırmıştır.

Abstract

Since the “closure debate” of the 1980s it is well known that comparative static derivatives in analytical macro models are highly sensitive to the closure rule selected. This led Keynesians to conclude that Keynesian closures were superior to those favored by the orthodoxy and vice versa. It is argued that with the advent of agent-based or multi-agent systems, the closure debate is superseded. While elements of both Keynesian and neoclassical models survive the transition to the more synthetic environment, an agent-based approach eliminates the need for drastic simplification that was at the root of the debate from the beginning.