Making Community and Place: Daniel Kemmis and Christopher Alexander

Topluluk ve Yer İçin Tasarlamak: Daniel Kemmis ve Christopher Alexander'in Önerilerinde Ortaklıklar ve Karşıtlıklar

Özet

Bu makale, mimar Christopher Alexander ve siyaset bilimcisi Daniel Kemmis'in topluluk tasarımı ve kentsel tasarım alanında önerdikleri kuramsal yaklaşımları tartışmaktadır. Makaleye göre Kemmis'in ortaya attığı 'iyi kent' anlayışı, 'kentsel iyileşme'yi büyük ölçüde kentli yurttaşlarla siyasetçiler arasındaki sivil söylemden beslenen bir gelişme olarak görmektedir. Buna karşıt olarak Alexander, böyle bir ortak söylemin oluşumundan önce, çevresel bütünselliğin varlığı ve bunun fiziksel açıdan nasıl güçlendirileceği ya da zayıflaülacağı konusunda bir temel anlaşma ve uzlaşma olması gerektiğini savunmaktadır. Yazarın görüşüne göre ise sonuçta, maddesel ve topluluk tasarımı anlamında, her iki 'yer tasarlama' yaklaşımının da ele alınıp birlikte yürütülmesi zorunludur: Yazar, fiziksel tasarım alanında kentin nasıl 'yer tasarlama' etkinliğine zemin

Abstract

This article examines the theories of community and urban design proposed by architect Christopher Alexander and political thinker Daniel Kemmis. I argue that Kemmis, in his vision of the good city, sees urban healing fostered largely through civil discourse among citizens and politicians. In contrast, Alexander argues that, before any such discourse can begin, there must first be a basic understanding as to what environmental wholeness is and how it can be strengthened or stymied by qualities of physical design. I argue that, ultimately, both aspects of place making, material and communal, must be considered and carried out, though I concur with Alexander that a knowledge of how the -physical city grounds the place making must found the civil discourse that follows.