The Protective Effect of Stobadine on Lipid Peroxidation and Paraoxonase-1 Enzyme Activity in the Liver Tissues of StreptozotocinInduced Diabetic Rats

Streptozotosin ile Diyabet Oluşturulan Rat Karaciğer Dokularında Lipit Peroksidasyonu ve Paraoksonaz-1 Enzim Aktivitesi Üzerine Stobadinin Koruyucu Etkisi

Özet

Aim: Hyperglycemia is known to cause lipid peroxidation due to an increase in free radicals due to glucose autooxidation and by suppressing the antioxidant defense system of these radicals. Antioxidant therapy to manage diabetes mellitus and its complications is an emerging trend. Stobadine is a pyridoindole compound and is known to be an effective antioxidant in biological systems. In this study, we aimed to investigate the effects of stobadine on lipid peroxidation and paraoxonase-1 enzyme activities in liver tissues of streptozotocin-induced diabetic rats. Methods: A total of 60 Wistar male rats, each weighing 250 g were randomly distributed into four groups; Control (C), Stobadine (STB), diabetic (D), STB treated diabetes (D+STB). Diabetes was induced by a single intraperitoneal injection of streptozotocin (55 mg/kg) to animals fasted overnight. Stobadine was administrated to rats as 25 mg/kg/day orally for four months. Rats were sacrificed after anesthesia; Malondialdehyde levels and PON-1 enzyme activities were measured. In homogenized rat liver tissue samples after portioning by manual spectrophotometric method. Results: Malondialdehyde levels were significantly increased and paraoxonase-1 activities were significantly decreased in Group D compared to Groups C and STB (p 0.05). A negative correlation was detected between MDA levels and paraoxonase-1 enzyme activity (r=-0.435, p<0.001). Conclusion: Stobadine administration was found to decrease lipid peroxidation and increase paraoxonase-1 enzyme activity in liver tissues of streptozotocin-induced diabetic rats. With further investigations using stobadine and pyridoindole derivatives, it may be possible to use these compounds as potential agents for the prevention of diabetes mellitus and its complications.

Abstract

Amaç: Hipergliseminin, glukoz oto-oksidasyonu sonucu serbest radikallerde bir artışa ve bu radikallerin antioksidan savunma sistemini baskılaması sonucu lipit peroksidasyonuna neden olduğu bilinmektedir. Diyabetes mellitus ve komplikasyonlarının önlenmesi ve tedavisinde antioksidan ajanların kullanımı gelişmekte olan bir trenddir. Stobadin pridoindol yapıda bir bileşiktir ve biyolojik sistemlerde etkili bir antioksidan olduğu bilinmektedir. Bu çalış- mada, streptozotosin ile diyabet oluşturulmuş sıçanların karaciğer dokularında, stobadinin lipid peroksidasyonu ve Paraoksonaz-1 enzim aktiviteleri üzerindeki etkilerini araştırmayı amaçladık. Yöntem: Her biri 250 g ağırlığındaki toplam 60 adet Wistar erkek sıçan rastgele; Kontrol (K), Stobadin (STB), Diyabet (D) ve STB ile tedavi edilmiş Diyabet (D+STB) gruplarını oluşturmak üzere dört eşit gruba ayrıldı. Diyabet; periton içi streptozotosin (55 mg/kg) enjeksiyonu ile, Stobadin tedavisi ise 4 ay süre ile 25 mg/kg/gün oral Stobadin verilerek yapıldı. Sıçanlar anestezi sonrası sakrifiye edildi. Porsiyonlandıktan sonra homojenize edilen sıçan karaciğer dokularında, Malondialdehid düzeyleri ve Paraoksonaz-1 enzim aktiviteleri manuel spektrofotometrik yöntemle ölçüldü. Bulgular: K ve STB grubu ile karşılaştırıldığında, D grubunda, Malondialdehid düzeyleri anlamlı artmış, Paraoksonaz-1 aktiviteleri anlamlı azalmış bulundu (p 0,05). Malondialdehid düzeyleri ile Paraoksonaz-1 enzim aktivitesi arasında negatif orta derecede korelasyon saptandı (r=-0,435, p<0,001). Sonuç: Stobadin verilmesinin, streptozotosin ile diyabet oluşturulmuş ratların karaciğer dokularında lipid peroksidasyonunu azalttığı ve Paraoksonaz-1 enzim aktivitelerini arttırdığı bulunmuştur. Diyabetes mellitus ve komplikasyonlarının önlenmesi ve tedaviye destek için, Stobadin ve pridoindol türevlerinin kullanıldığı yapılacak daha ileri araştırmalarla, bu bileşiklerin potansiyel ajanlar olarak kullanılması olası olabilir.