Deneyimin somutlaşması yaklaşımı bağlamında sayısal çağda mimari tasarım sürecinde beden ve uzam

Bodily and spatial dimensions of the architectural design process in the digital age within embodiment of experience

Özet

Dijital çağ olarak adlandırılan günümüzde, sayısal tasarım araçlarının ve yöntemlerinin özellikle son yirmi yılda artan bir ivmeyle yaygınlaşmasına rağmen, mevcut sayısal tasarım arayüzleri mimari tasarımın erken aşamasında tasarımcıların kavramsal ve soyut düşünce geliştirmesinde yetersiz kalmak- tadır. Mimari tasarım stüdyolarında, eskiz ve maket gibi gele- neksel tasarım araçlarının önemini koruduğu görülmektedir. Sayısal ortamın potansiyellerinin yeterince kullanılamaması, bir araç ya da arayüz problemi olmanın ötesindedir. Konuya daha geniş bir perspektiften, sayısal ortam kullanıcılarının dünya içerisinde, bedenleri aracılığıyladeneyimledikleri, duyu-motorsal ve bilişsel süreçlerle birlikte bakmaya ihtiyaç vardır. Bu çalışma kapsamında, somutlaşan bedensel dene- yimin soyut ve kavramsal düşünce geliştirmesi üzerindeki etkisini tartışmaya açan kavram ve kuramlar irdelenmiştir. Lakoff ve Johnsonın imaj şeması kavramı ile McNeillin jest sınıflandırmasından yararlanılarak, iki mimarlık yüksek lisans öğrencisinin katıldığı 30 dakikalık modelleme süreci incelen- miştir. Modelleme sürecinde katılımcıların görüntüsel ve gös- terimsel jestler ile uzamsal düşünce üretme süreci arasındaki etkileşimde, tekrar eden örüntüler olup olmadığının araştı- rılması ve deneydeki çıkarımlar üzerinden mimari tasarım- da bedenin rolü konusundaki tartışmalara katkı sağlanması amaçlanmıştır.

Abstract

In todays digital epoch, existing design interfaces are insuf- ficient for the generation of abstract and conceptual ideas by designers in early phases of the design process. This is despite the rapid spread and wide adoption of digital design tools and methods over the past two decades. Traditional design tools such as sketching and physical modeling maintain their impor- tance in modern digital design studios, which may indicate a gap between the potential of digital media and its realization. This gap cannot be properly understood by merely considering it as a problem of tools and interfaces. In order to gain a holis- tic insight, we need to factor in the body, which perceives and interacts in-the-world through sensory-motor experiences and cognitive processes. In this study, we explore the role of em- bodied bodily experience on the constitution of abstract and conceptual ideas. We use both Lakoff and Johnsons concept of image schema and McNeills classification of gestures to examine a thirty-minute case study involving two postgradu- ate architecture students. The aim of this study is to explore whether there are repetitive patterns in the iconic and deictic gestures during the modeling process as the participants gen- erate spatial ideas. We aim to enrich the discussion on the role of bodily experience during architectural design and modeling by using the outcomes of this case study.