193 SAYILI GELİR VERGİSİ KANUNUNDA EN AZ GEÇİM İNDİRİMİ UYGULAMASI

Özet

Devletin en önemli gelir kaynağı olan vergilerin mükelleflerin ödeme güçlerine göre toplanması vergide adaletin bir gereğidir. Mükel-leflerin ödeme güçlerine ulaşabilmek için uygulanan tekniklerden biri olan en az geçim indirimi bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Ya-pılan incelemede sadece gerçek ücretlerin vergilendirilmesinde kullanı-lan asgari geçim indiriminin en az geçim indiriminden ziyade ücret geli-rinin vergi yükünün düşürülmesini ifade eden ayrım ilkesinin bir uygu-lama şekli olduğu sonucuna varılmıştır. En az geçim indiriminin tam anlamıyla geçerli olabilmesi için tüm gelir vergisi mükelleflerini kapsa-ması ve aynı zamanda ücret geliri elde edenlerin yıllık gelir vergisi be-yannamesine dahil edilmesi önerilmektedir.

Abstract

The collection of taxes, which is the most important source of in-come of the state, according to the ability of taxpayers to pay is a requi-rement of tax justice. The minimum living allowance, which is one of the techniques applied to reach the ability of taxpayers to pay, is the subject of this study. In the analysis made, it was concluded that the minimum living allowance used in taxing only real wages is a method of applica-tion of the principle of discrimination, which refers to the reduction of the tax burden of wage income rather than the minimum living allowan-ce. In order for the minimum living allowance to be fully valid, it is re-commended that it covers all income taxpayers and also includes those who earn wage income in the annual income tax return.