Dose- and Time-dependent Effects of Permethrin on HepG2 Cells: Cell Survival, Lipid Peroxidation and Antioxidant Defence System

Permetrin’in HepG2 Hücrelerine Doza ve Zamana Bağlı Etkileri: Hücre Sağkalımı, Lipid Peroksidasyonu ve Antioksidan Savunma Sistemi

Özet

There is very limited knowledge about in vitro hepatotoxicity of permethrin concerning dose and duration even though humans and nontargeted beings are exposed. In this study, three different doses of permethrin (1 uM, 10 uM, 100 uM) were administered in three different time periods (24, 48, 72 h) and cell viability (WST-1 and Trypan blue test), lipid peroxidation (high performance lipid chromatography), and antioxidant (SOD-1, SOD-2 and GPx-1) gene expression levels (real time PCR) were evaluated. The LC50 dose of permethrin was calculated as 1111 µM. Significant decrease in cell viability was detected in every time period except at the lowest dose (P<0.05). Each permethrin dose caused a significant increase (P<0.01) in superoxide dismutase-1 levels (except 1 μM at 48 h). The 10 µM and 100 µM groups’ superoxide dismutase-2 levels were higher than the controls at each exposure level though the 1 µM group was significantly lower at 24 and 48 h and higher at 72 h. Interestingly, a non-uniform statistically significant difference for glutathione peroxidase-1 was seen in each exposure duration and doses either as up- or down regulation (P<0.01). Generally, malondialdehyde concentrations were significantly increased (P<0.01), although at each dose in 72 h a significant decrease in malonaldehyde levels was seen (P<0.01). Our results may help in understanding the molecular aspects of high dose permethrin hepatotoxicity. More comprehensive research is required to evaluate long term low dose exposure.

Abstract

Permetrinin tüm dünyada yoğun kullanımıyla insanlar ve diğer hedef dışı canlılar maruz kalmasına ragmen doz ve zamana bağlı in vitro hepatotoksisitesi ile ilgili sınırlı bilgi bulunmaktadır. Bu çalışmada, HepG2 hücrelerine permetrinin üç farklı dozu (1 uM, 10 uM, 100 uM) üç farklı zaman aralığında (24, 48, 72 saat) uygulanarak hücre canlılığı (WST-1 ve Tripan Mavisi testi ile), lipid peroksidasyon (yüksek performanslı sıvı kromatografisi ile), ve antioksidan (SOD-1, SOD-2 ve GPx-1) gen ekspresyon düzeylerinin (gerçek zamanlı PCR ile) değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Permetrinin LC50 dozu 1111 µM olarak hesaplandı. Tüm zamanlarda en düşük doz hariç hücre canlılığında önemli azalma belirlendi (P<0.05). Permetrin’in tüm dozları, tüm maruz kalma sürelerinde (48 saatte 1 μM hariç) süperoksit dismutaz-1 seviyelerinde önemli bir artışa neden oldu (P<0.01). Tüm maruziyet sürelerinde 10 µM ve 100 µM grublarında süperoksit dismutaz-2 seviyeleri kontrol grubundan daha yüksek olmasına rağmen, 1 µM grubu 24 saat ve 48 saatte anlamlı olarak düşüktü ve 72 saatte daha yüksekti (P<0.01). İlginç olarak Glutatyon peroksidaz-1 için, tüm maruziyet grupları ve maruz kalma sürelerinde kontrole göre uniform olmayan up ya da down regülasyon şeklinde istatistiksel olarak anlamlı fark gözlendi (P<0.01). Genel olarak, malondialdehit konsantrasyonları önemli ölçüde artmasına karşın (P<0.01), tüm permetrin dozlarında 72 saatte malondialdehit seviyelerinde önemli bir düşüş olmuştur (P<0.01). Sonuçlarımız yüksek doz permetrin kaynaklı hepatotoksisitede rol oynayan moleküler yönlerin daha iyi anlaşılmasını sağlayabilir. Düşük doz uzun süreli maruziyet için daha detaylı araştırmalara ihtiyaç vardır.