Dergiler / JAREM / 2020 / Cilt: 10 - Sayı: 3
Follow-up for Patients with Intestinal Metaplasia Restricted to the Antrum
- Dergi
- JAREM
- Sayfa
- 269–276
- DOI
- —
Özet
Objective: Guidelines recommend endoscopic surveillance for patients with extensive atrophy/intestinal metaplasia (IM), but follow-up is not recommended for patients with atrophy/IM restricted to the antrum. We evaluated the risk of neoplastic lesions in patients with antrum-restricted IM to determine whether surveillance endoscopy is necessary. Methods: Overall, 117 patients with antrum-restricted IM diagnosed within the past 10 years underwent surveillance endoscopy. The gastric biopsy specimens were evaluated for atrophy, IM, and dysplasia. Results: We enrolled 117 patients. Surveillance endoscopy was performed at a median (interquartile range) of 7.2 years (5.9-8.7 years) after the initial diagnosis of IM. On surveillance endoscopy, 27.4% of patients exhibited progression in their IM grade, whereas 25.6% had atrophy progression, and 33.3% had dysplasia progression. High-grade dysplasia and gastric cancer (GC) were detected in four and two patients, respectively. The annual incidence of GC in patients with antrum-restricted IM was 0.17%. IM grade and type regressed in 29.9% and 38.5% of patients, respectively. Most patients with progressive IM grade, IM type, and dysplasia on surveillance endoscopy had Operative Link on Gastritis Assessment (OLGA) stage 3-4 (p=0.0001, p=0.008, and p=0.0001, respectively), and most patients with progressive atrophy and dysplasia had Operative Link on Gastric IM (OLGIM) stage 3-4 (both p=0.001). Conclusion: Patients with IM restricted to the antrum are at risk for neoplastic lesions and require endoscopic surveillance, contrary to existing recommendations. Premalignant lesions can exhibit both progression and regression. Therefore, a patient-specific surveillance program based on OLGA and OLGIM might be appropriate.
Abstract
Amaç: Kılavuzlar, yaygın atrofi/intestinal metaplazisi (İM) olan hastalar için endoskopik sürveyansı önermektedir, ancak antrumla sınırlı İM/atrofisi olan hastalar için takip önerilmemektedir. Bu çalışmada, antrum kısıtlı İM olan hastalarda sürveyans endoskopisinin gerekli olup olmadığını belirlemek için neoplastik lezyon riskini değerlendirdik. Yöntemler: Son 10 yıl içinde antrum kısıtlı İM tanısı alan 117 hastaya sürveyans endoskopisi yapıldı. Mide biyopsi örneklerinde İM, atrofi, ve displazi değerlendirildi. Bulgular: Çalışmamıza 117 hastayı dahil ettik. Sürveyans endoskopi, İM’nin ilk tanısından sonra medyan (çeyrekler arası aralık) 7,2 (5,9-8,7 yıl) sonra yapıldı. Gözetim endoskopisinde, hastaların %27,4’ü İM grade ilerlemesi gösterirken, %25,6 atrofi ilerlemesi ve %33,3 displazide ilerleme gösterdi. Dört hastada yüksek dereceli displazi ve iki hastada mide kanseri (MK) saptandı. Antrum kısıtlı İM olan hastalarda yıllık MK insidansı %0,17 idi. İM grade ve tipi hastaların sırasıyla %29,9 ve %38,5’inde geriledi. Sürveyans endoskopisinde progresif İM grade, İM tip ve displazisi olan hastaların çoğunluğu OLGA evre 3-4 (sırasıyla; p=0,0001, p=0,008 ve p=0,0001) ve progresif atrofi ve displazili hastaların çoğunluğu OLGİM evre 3-4’e sahipti (her ikisi de; p=0,001). Sonuç: Antrumla sınırlı İM’li hastalar neoplastik lezyon gelişimi açısından risk altındadır ve önerilerin aksine endoskopik gözetim gerektirir. Premalign lezyonlar hem ilerleme hem de gerileme gösterebilir. OLGA ve OLGİM’ye dayalı hastaya özel bir gözetim programı uygun olabilir.