Evaluation of the importance of patient education in peritoneal dialysis

Meltem GÜRSU,Derya TOPÇUOĞLU,Nurcan TORUN,Savaş ÖZTÜRK,ZEKİ AYDIN,Sami UZUN,Serhat KARADAĞ,RÜMEYZA KAZANCIOĞLU

Özet

Amaç: Periton diyalizi (PD) hastanın tedaviye aktif katılımının en çok gerektiği; o nedenle de hasta eğitiminin en önemli olduğu renal replasman tedavisi tipidir. Çalışmamızda PD hastalarında eğitimin sürekliliğinin önemini objektif olarak göstermeyi amaçladık. Yöntemler: PD ünitemizde takipli otuz hasta çalışmamıza dahil edildi ve yaklaşık kırk beş dakika süren bir eğitim programından sonra iki farklı anketteki soruları cevaplamaları istendi. ilk anketteki sorular böbreklerin görevleri, böbrek yetersizliği, ve PD teknikleri konusunda; ikinci anketteki sorular ise peritonit, hipervole-mi ve beslenme ile ilgili idi. Eğitim öncesi ve sonrası doğru cevap sayıları karşılaştırıldı. Bulgular: Ortalama doğru cevap sayısı eğitim sonrası ilk ankette 5.48±1.7'den 6.26±1.6'ya (p=0.002); ikinci ankette ise 5.14±1.5'den 7.14±0.9'a yükseldi (p<0.001). ilk ankette on beş hastanın doğru cevap sayısı artarken altı hastada değişmedi. ikinci ankette ise on dokuz hastanın doğru cevap sayısı artarken üç hastanınki değişmedi. Sonuç: Diyalizin başlangıcında uygulanan yoğun eğitim programına rağmen, ilerleyen aylarda uygulanan bir ankette yaklaşık başarı oranının %60 olması eğitim programının düzenli olarak tekrarlanması gerektiğinin bir göstergesidir.

Abstract

Aim: Peritoneal dialysis is the type of renal replacement therapy which requires active participation of the patient; therefore, the education of the patient is of major importance. We aimed to evaluate objectively the importance of continuation of education in patients on peritoneal dialysis (PD). Methods: Thirty patients included in our study were asked to perform two questionnaires before and after an education session lasting about 45 minutes. The questions were about the functions of the kidneys, renal failure and PD techniques in the first one, and peritonitis, hypervolemia and nutrition in the second questionnaire. The numbers of correct answers before and after the education were compared. Results: The mean number of correct answers raised from 5.48±1.7 to 6.26±1.6 with the education in the first (p=0.002) and from 5.14±1.5 to 7.14±0.9 in the second questionnaire (p<0.001). Although there was a significant improvement with education, it was more obvious in the second questionnaire, suggesting better performance of both the teaching nurses and patients. In the first questionnaire, fifteen patients’ results improved with the education, while correct answers did not change in six of them. The number of correct answers increased in nineteen patients, while in three of them it did not change in the second questionnaire. Conclusion: The success rate of about only 60% in a test performed during the following months of treatment, in spite of a dense education program at the beginning of the dialysis, shows that this education must be repeated regularly.