Enterococcus casselifavus bacteremia: A report of two cases and review of the literature

Enterococcus casselifavus bakteriyemisi, iki olgu ve literatürün gözden geçirilmesi

Özet

İntrensek vankomisin dirençli olan enterokoklar kan kültürlerinden nadiren izole edilirler. Bu bakteriler insan ve hayvanların gastrointestinal sistemlerinde bulunurlar. Enterokoklar endokardit, bakteriyemi, üriner ve pelvik enfeksiyonları kapsayan ciddi invaziv enfeksiyonlarda önemli role sahiptir. İntrensek vankomisin dirençli enterokokların klinik önemi gün geçtikçe artmaktadır. Çünkü bunlardan bazıları altta yatan malignite ve transplantasyon öyküsüne sahip hastalarda, tekrarlayan bakteriyemilerin sorumlusudur. E. casselifavus ve E. gallinarum türlerinde genellikle düşük düzey intrensek vankomisin direnci (vanC tip) bildirilmektedir. Ancak iki araştırmada vanC1 ve vanA genlerini birlikte taşıyan E. gallinarum izolatları tanımlanmıştır. Çalışmamızda, E. casselifavus bakteriyemisi olan iki hastaya ait bulgular ve altta yatan hastalıkların incelenmesi amaçlanmıştır. Her iki hasta da kronik böbrek yetmezliği olan ve hastanemizde dializ tedavisi gören hastalardır. Kan kültürlerinde üreme saptandığında hastalara daptomisin+imipenem ve daptomisin+sefepim kombinasyon tedavileri verilmiştir. Hastaların genel durumu 72 saat içinde düzelmiştir. Sonuç olarak, malignite ve kronik hastalık zemininde gelişen bakteriyemilerde intrensek vankomisin dirençli enterokokların tedavisinin önemine dikkat çekmek gerekmektedir. (Ha se ki Tıp Bül te ni 2015; 53: 175-8)

Abstract

intrenseK vankomisin direnci, bakteriyemiIntrinsically vancomycin-resistant Enterococci are rarely recovered from blood culture. These microorganisms usually exist in human gastrointestinal tract. Enterococci have an important role in serious invasive infections, including nosocomial infections, endocarditis, bacteremia, urinary tract infection, and pelvic infection. The clinical importance of intrinsically vancomycin-resistant enterococci is increasing day by day, because some of them are responsible for recurrent bacteremia in humans with malignancy and receipt of transplant history. Generally, intrinsic low-level vancomycin resistance (vanC type) is observed in E. casselifavus and E. gallinarum species. However, E. gallinarum isolates which carried both the vanC1 and vanA genes were described in two research. In our study, we reviewed the medical records of two patients with E. casselifavus bacteremia and investigated underlying diseases or conditions. Both patients had chronic renal failure and they were being treated in the hemodialysis unit at our hospital. When reproduction was detected in their blood culture, the patients were administered combination therapy including daptomycin+imipenem and daptomycin+cefepime during bacteremia periods. The patients condition improved within 72 hours with treatment. In conclusion, this study demonstrates that intrinsically vancomycin-resistant enterococci have the clinical signifcance in the treatment of in bacteremia developing on basis of a chronic illness or malignancy. (The Me di cal Bul le tin of Ha se ki 2015; 53: 175-8)