SEYFEDDİN ÂMİDÎ’NİN İ’CÂZU’L-KUR’ÂN MÜDAFAASI

Özet

Kelâm, felsefe ve fıkıh usulü alanlarında döneminin en büyük âlimlerinden olan Seyfeddin el-Âmidî (ö. 631/1233) Kelam’ın en önemli meselelerinden biri olan nübüvveti teorik ve pratik olmak üzere iki açıdan ele almıştır. Teorik açıdan nübüvvetin etimolojik ve epistemolojik anlamlarını, Mu’tezile ekolü başta olmak üzere filozofların ve diğer kelam ekollerinin nübüvvete getirdikleri tanımlar bağlamında zikretmiştir. Nübüvvetin aklî imkanını ve peygamber göndermenin gerekliliği gibi konuları detayları ile ortaya koyduktan sonra mûcizenin hakikati ve şartları konusunda geniş açıklamalar yapmıştır. Pratik açıdan ise konu ile ilgili tüm teorik bilgilerin Hz. Muhammed’in (s.a.s.) nübüvvetinde tahakkuk ettiğini ifade ederek, Mûcizeyi Hz. Muhammed’in (s.a.s) peygamberliğinin ispatı başlığı altında incelemiştir. Bu çalışmada Âmidî’nin nübüvvet konusunda ele aldığı Kur’ân’ın i’câz yönleri ve buna yapılan itirazları değerlendirmesi incelenecektir.

Abstract

Saif al-Din al-Amidi (d. 631/1233), one of the greatest scholars of the period in the fields of theology, philosophy and jurisprudence, addressed the prophethood, which is one of the most important issues of Kalam, in two aspects as theoretical and practical. Theoretically, the etymological and epistemological meanings of the prophethood have been mentioned in the context of the definitions of philosophers and other kalam schools, which are the Mutazilah echoes. After discussing the wisdom of prophethood and the necessity of sending a prophet, he made a lot of explanations about the truth and circumstances of miracle. Practically this information Hz. Muhammad's prophethood on the accrual of the incidence of the prophethood and the occurrence of the miracle of Muhammad. In this study, al-Amidi's prophecy about the prophetic aspects of the Qur'an and its objections will be examined.

Anahtar kelimeler: Kelam, Nübüvvet, Mûcize, Seyfeddin Âmidî, İ’câzu’l-Kur’ân