POSTERİOR SEMİSİRKÜLER KANAL KISA KOL POZİSYONEL VERTİGOSU

Özet

Benign paroxismal pozisyonel vertigo baş dönmesine en sık neden olan hastalıktır. Standart tanımların yanı sıra nistagmusun farklıbiçimde temsil edildiği olgularla karşılaşılabilmektedir. Otokoniaların semisirküler kanal içindeki farklı davranış biçimlerini sergileyen benzer durumlarda nistagmus biçimi iyi değerlendirilmeli, nistagmusun oluşşekli otokoniaların durumu ile yorumlanmalıdır. Gereç Yöntem: 2020 yılı ilk 10 ayı içinde KBB bölümüne baş dönmesi nedeni ile başvuran 1120 hastadan 687 sine benign paroxismal pozisyonel vertigo tanısı konmuş ve tanıları Dix-Halpike ve Roll testleri ile doğrulanmıştır. Dix-Halpike testi ile apogeotropik karşı yönde torsiyonel (sağ kulak için saat yönünde-CW- sol kulak için saatin karşı yönünde-CCW) nistagmusu olan hastalar posterior semisirküler kanalın non-ampuller kısa kol benign paroxismal pozisyonel vertigo'su olarak değerlendirilmiştir. Bu hastalara yarı Semon ve zorlayıcıuzatılmış pozisyon (Forced Prolonged Position-FPP) manevraları uygulanmıştır. Bulgular: On aylık süre içinde benign paroxismal pozisyonel vertigo tanısı konan 687 olgunun 521'i (%75.8)posterior semisirküler kanal tutulumu göstermekte idi. Bu olguların 14'ünde ise Dix-Halpike incelemesi sırasında nistagmusun apogeotropik olduğu ve torsiyon yönlerinin ters olduğu (sağ kulak için saat yönünde-CW; sol kulak için saatin karşı yönünde-CCW) saptanmıştır. Hastaların sağ ve sol kulak tutulum oranları aynı idi. 14 Hastanın 9 unda manevra sonrasında nistagmus kalmamış, 5 hastada ise tedaviye 45 derece zorlayıcı uzatılmışpozisyon (FPP) manevrası ile devam edilmiştir. Bu şekilde hastaların tümünde nistagmus kontrolü sağlanmıştır. Sonuç: Posterior semisirküler kanal kısa kol benign paroxismal pozisyonel vertigo'su kendisini anterior semisirküler kanal benign paroxismal pozisyonel vertigo'suna benzer biçimde nistagmus gelişimi ile gösterir. Tedavilerinin birbirinden farklı olması itibariyle iki oluşumdaki nistagmus tipinin ayırıcı tanısının iyi yapılması gerekir.

Abstract

Benign paroxismal positionel vertigo is the most common disease that causes dizziness. In addition to standard definitions, cases where nystagmus is represented differently can be encountered. In similar situations that exhibit different behaviors of otoconia in the semicircular canal, the form of nystagmus should be evaluated well, and the form of nystagmus should be interpreted with the condition of otoconia. Material Method: During the first 10 months of 2020, 687 of 1120 patients who were admitted with dizziness to the Bayindir Hospital ENT department were diagnosed as benign paroxismal positionel vertigo. The diagnosis in all cases was confirmed by Dix-Halpike and Roll tests that were screened by VNG. Patients with apogeotrophic torsional (clockwise-CW for right ear; counterclockwise-CCW for left ear) nystagmus were assigned as nonampullary short arm benign BPPV of the posterior semicircular canal. Semi-Semon and Forced Prolonged Position (FPP) maneuvers were applied for one minutes to these patients. Findings: Five hundred twenty-one (521) of 687 (%75.8) patients who were diagnosed as benign paroxismal positionel vertigo in 10-month period. In 14 of these cases, the nystagmus was apogeotrophic and its torsional direction was opposite as compared with canalolithiasis. (clockwise-CW for right ear; counterclockwise-CCW for left ear). Boths sides were manifested equally. In 9 of 14 patients the nystagmus was disappeared whereas in 5 patients, treatment was continued with a 45 degrees forced extended position (FPP) maneuver. Conclusion: Posterior semicircular canal short arm benign paroxismal positionel vertigo manifests itself with the development of nystagmus similar to anterior semicircular canal benign paroxismal positionel vertigo. Since the treatments are different from each other, the differential diagnosis of the two types of nystagmus should be made well.