Dergiler / Flora İnfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Dergisi / 2000 / Cilt: 5 - Sayı: 1
Trichomonas vaginalis tanısında direkt mikroskobik inceleme, giemsa, akridin oranj ve iki kültür yönteminin karşılaştırılması
- Sayfa
- 61–66
- DOI
- —
Özet
Trichomonas vaginalis (T. vaginalis) viral patojenler hariç, seksüel yolla bulaşan patojenler arasında en sık görülen mikroorganizmadır. T. vaginalis tanısında direkt mikroskobik inceleme (DMİ), sitolojik yayma, boyama yöntemleri, kültür yöntemleri, serolojik yöntemler ve moleküler biyolojik yöntemler kullanılmaktadır. Günümüzde klinik uygulamada; en çok DMİ, altın standart olarak kültür yöntemleri, tarama amaçlı ise sitolojik yayma uygulanmaktadır. Bu çalışmada S.B. Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Jinekoloji Polikliniği'ne başvuran 150 kadın ve S.B. Deri ve Zührevi Hastalıklar Hastanesi'ne, içkili gazinoda çalışan ve rutin kontrolleri için başvuran I 19 kadın olmak üzere toplam 269 kadında T. vaginalis sıklığı, ve izolasyonunda kullanılan DMİ, Giemsa, akridin oranj (AO) boyalan ve modifiye Diamond (MD) ve modifiye thioglikolatlı (MT) besiyerleri karşılaştırılmıştır. Onaltı tanesi (16/150) (% 10.66) tek eşli kadınlardan; 18 tanesi ise (18/1(9) (% 15.12) çok eşli kadınlardan olmak üzere toplam 34 vakada (34/269) (%I2.6) T. vaginalis izole edilmiştir. Karşılaştırılan yöntemlerden MD en yüksek duyarlılıkta (%94.l) bulunmuştur. Daha sonra DMİ %76.5 oranı ile ikinci, MT besiyeri ise %70.6 oranı ile üçüncü duyarlı yöntem olarak bulunmuştur. Giemsa boyası %58.8 duyarlılıkta, AO boyası ise kullanılan yöntemler arasında en düşük duyarlılıkta (%4I.2) bulunmuştur. Bütün yöntemlerin özgüllüğü % 100 olarak saptanmıştır. Sonuç olarak; DMİ en pratik ve ucuz yöntem olmasına rağmen düşük duyarlılıkta bulunmuştur. Giemsa ve AO boyalarının da direkt mikroskobi yöntemine üstünlükleri yoktur. Bu yüzden DMİ sonuçları negatif olan olgular, MD gibi yüksek duyarlılığa sahip bir kültür yöntemiyle tekrar incelenmelidir.
Abstract
Trichomonas vaginalis (T. vaginalis) is the most prevalent sexually transmitted nonviral pathogen. Direct microscopic examination (DME), cytologic smear, staining methods, culture, serologic and molecular biolo gic techniques are used for the diagnosis of T. vaginalis infections. Today DME is the most frequently used technique in clinical practice; culture methods are accepted as gold standard and cytologic smear is used as a screening test. In this study we compared the incidence of T. vaginalis with DME, Giemsa and acridine orange (AO) stains ahdmodified Diamond (MD) and modified thioglycolate (MT) culture media in 269 women; of whom 150 applied to gynecology clinic for cervicitis" complaint and 119 working at night clubs and applied to sexually transmitted diseases clinic for their routine control,. We isolated a total of 34 (34/269, 12.6%) T. vaginalis strains. Sixteen of them (16/150, 10.66%) were iso lated from single partnered women and 18 (18/119, 15.2%) strains were isolated from multiple partnered women. Among the compared rrjethods MD.wiis found to be the most sensitive one (94.1%). The fallowings were DME with 76.5% and MT with 70 6%*sensitivity Giemsa stain had a 58.8% sensitivity, and ACTstain being the least sensitive of the compared methods had a 41.2% sensitivity. All methods had 100% specificity. As a result; although DME is more handy and less expensive, it was found to have low sensitivity. Giemsa and AO stains were not superior to DME. So, patients with negative DME results must be confirmed with a highly sensitive culture method.