Epiforası olan olgularda lakrimal sintigrafi ve dakriyosistografinin yeri

Özet

Amaç: Epiforası olan olguların teşhisinde ve cerrahi teknik seçiminde lakrimal sintigrafi ile dakriyosistografinin etkinliğinin karşılaştırılması. Yöntemler: Kliniğimize 2010-2011 yılları arasında epifora yakınması ile başvuran 88 hasta (93 göz) retrospektif olarak incelendi. Altmış üçü (%71.6) kadın, 25i (%28.4) erkekti. Yaş ortalaması 51.7 (14-77) idi. Kapak pozisyonu, punktum ve nazal muayenesi doğal, oküler yüzey hastalığı bulunmayan olgular çalışmaya dahil edildi. Tüm hastalara lakrimal sintigrafi ve dakriyosistografinin uygulandı. Dakriyosistografide tıkanıklığın yeri, dolum defekti, divertikül varlığı ve kese büyüklüğüne bakıldı. Lakrimal sintigrafide ise tıkanıklığın varlığı ve yeri değerlendirildi. Bulgular: Dakriyosistografide gözlerin 81inde (%87), lakrimal sintigrafide ise 89unda (%95.6) nazolakrimal sistemde tıkanıklık saptandı. Lakrimal sintig- rafide tıkanıklık saptanan ancak dakriyosistografide (DSG)de burun boşluğunda kontrast madde izlenen; 8 gözün 8inde anatomik olarak nazolakrimal kanalın açık ancak fonksiyonel tıkanıklık olduğu saptandı. DSGde nasolakrimal kanalın tam stenozu saptanan 4 olgunun DSGsinde parsiyel stenoz saptandı. Bu 4 olgunun Jones testlerinde de parsiyel stenoz olduğu tespit edildi. Lakrimal sintigrafide, tıkanıklık lokalizasyonunun 8 gözde DSGye göre daha proksimal olduğu görülmüştür. Sonuç: Lakrimal drenaj sistem fonksiyonunu göstermede lakrimal sintigrafi etkin bulunmuştur. Nazolakrimal sistem tıkanıklıklarında ise, DSG tıkanıklı- ğın seviyesi ve lakrimal kanal anatomisi hakkında daha fazla bilgi verdiğinden tanıda ve cerrahinin planlanmasında öncelikle tercih edilecek değerli bir yöntemdir.

Abstract

Objective: To compare lacrimal scintigraphy and dacriocystography in the diagnosis of patients with epiphora and selection of surgical technique. Methods: Eighty-eight patients (93 eyes) who have been admitted to our clinic with epiphora between the years 2010-2011 were evaluated prospec- tively. Sixty-three (71.6%) were female and 25 (28.4%) were male. The mean age was 51.7 (14-77) years. Patients who have normal eyelid position, normal punctum and nasal examination, complaining of epiphora and no ocular surface disease were included in the study. All patients underwent lacrimal scintigraphy and dacriocystography. With dacriocystography, the location of the obstruction, filling defect, presence of diverticula and size of the sac were assessed. The presence and location of the obstruction was evaluated with lacrimal scintigraphy. Results: Nasolacrimal obstruction was detected in 81 (87%) eyes with dacriocystography and in 89 (95.6%) with lacrimal scintigraphy. Dacryosistogra- phy detected partial obstruction in 4 of 8 eyes in which lacrimal scintigraphy detected obstruction, the channel clearness was detected in 3 eyes and eyelid laxity in 1 eye. Obstruction was detected in eight of 8 eyes with lacrimal scintigraphy but contrast was observed in the nasal cavity with dacrio- cystography; ducts were open anatomically, but functional nasolacrimal duct obstruction was found in these eyes. Partial stenosis was detected with lacrimal scintigraphy in 4 patients in which complete stenosis of the nasolacrimal duct was found with dacriocystography. Partial stenosis was found in Jones tests of these 4 cases. Lacrimal scintigraphy localized more proximal obstruction than dacriocystography in 8 eyes. Conclusion: Lacrimal scintigraphy enables us to show the function of the nasolacrimal drainage system. However, in the nasolacrimal system obstruc- tions, because dacriocystography provides more information about the level of obstruction and anatomy of the lacrimal canal, it is a valuable method and the first choice in the diagnosis and planning of surgery.