Dergiler / Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi / 2004 / Cilt: 18 - Sayı: 2
Geniş tam kat alt göz kapağı defektlerinin rekonstrüksiyonu: Klinik deneyimlerimiz ve literatürün gözden geçirilmesi
- Sayfa
- 140–150
- DOI
- —
Özet
Amaç: Alt göz kapağında, kapak genişliğinin %30'unun altındaki tam kat defektler iki yada üç kat halinde primer onarılabilirken, %30'un üstündeki geniş defektler rekonstrüktif girişim gerektirirler. Bu çalışmada kliniğimizde Mayıs 1996 - Ekim 2002 tarihleri arasında, geniş tam kat alt göz kapağı rekonstrüksiyonu yapılan hastalarda kullanılan cerrahi onarım yöntemleri, sonuçları, avantajları ve dezavantajları tartışılmıştır. Gereç ve yöntem: Çalışmaya yaşları 9-82 arasında değişen (ort 64 + yıl) 13 hasta dahil edildi. Erkek/ Kadın oranı 8/5 idi. 13 hastanın 10'unda etyolojik etken deri tümörleri (Bazal Hücreli Kanser 7, Skuamoz Hücreli Kanser 2, Malign Melanom 1); birinde hemanjiom; ikisinde ise travmaydı. Alt göz kapağı rekonstrüksiyonu yapılan 13 hastanın 3'ünde ektropion, bir hastada ise tümör rekürrens! ile karşılaşıldı ve ikinci bir cerrahi girişim uygulandı. 13 hastaya toplam 17 rekonstrüktif girişim yapıldı. Anterior lamel restorasyonu için Mustarde flebi (6), alın flebi (5), üst göz kapağından hazırlanan orbikülaris okuli myokütan flebi (3) ve nasolabial flep (3) kullanılırken posterior lamel rekonstrüksiyonu amacıyla kompozit greft olarak kondromukozal greft (9), kondrokütan greft (1) ile ayrıca mukoza grefti (5) ve tam kalınlıkta cilt grefti (1) uygulandı. Bulgular: Hastaların izlem süresi 2-76 ay arasında değişmekteydi (ort ± 31,5). . Fleplerin (17) ve greftlerin (16) tümü yaşadı, parsiyel yada total nekroz görülmedi. Sonuç: Geniş tam kat alt göz kapağı defektlerinin rekonstrüksiyonu estetik ve fonksiyonel açıdan oldukça kompleks ve olası komplikasyonları olan girişimlerdir. İdeal bir yöntem tanımlanamamakla birlikte tedavi seçenekleri arasında çok sayıda lokal yada bölgesel flepler ile kompozit greftler ve mukoza greftleri bulunmaktadır. Defekte ve hastaya göre uygun rekonstriiksiyon yönteminin seçilmesi ile hedeflenen sonuca ulaşılabilmektedir.
Abstract
Objective: In lower eyelid, while the full-thickness eyelid defects of less than 30% may be repaired primarily in two or three layers, ones of more than 30% necessitate reconstructive procedures. In this study, results, disadvantages and advantages of the surgical reconstructive procedures used for the repair of large full-thickness lower eyelid defects between May 1996 and October 2002 in our clinic has been discussed. Material and method: Thirteen patients of 9 to 82 years old (mean 64 ± years old)were included. Rate of male to female was 8/5. Etiologic factors were skin tumor (Basal Cell Ca 7, Squamous Cell Ca 2, Malign Melanom 1) in 10 cases, haemangioma in one case and trauma in two cases. 4 of 13 patients (3 patients with ectropion and one patient with tumor recurrence) had secondary reconstructive procedures. Finally 17 reconstructive procedures were applied in 13 patients. While Mustarde flap (6), forehead flap (5), orbicularis oculi myocutaneous flap from upper eyelid (3) and nasolabial flap (3) were used for restoration of anterior lamel, condromucosal graft (9), condrocutaneous graft (1), mucosal graft (5) and full thickness skin graft (1) were carried out for reconstruction of posterior lamel. Follow up time was 2 to 76 months (mean 31.5± months). All flaps (17) and grafts (16) were survived, partial or total necrosis was not encountered. Conclusion: Reconstruction of large full-thickness lower eyelid defects are quite complex procedures having possible aesthetic and functional complications. Although various treatment alternatives such as local or regional flaps and composite or mucosa grafts are present, An ideal solution was not be described. Proper reconstructive technique should be selected regarding the needs of each individual defect and patients.