Kendi Anılarında Türkiye'de Bulunan Amerikan Barış Gönüllülerinin Yaşadıkları Değişim Süreci

The Process of Self-Transformation in the Memoirs of Peace Corps Volunteers in Turkey

Özet

1962-71 yılları arasında Türkiye'de bulunan Amerikan Barış Gönüllüleri hakkında çok şey söylenmiş olsa da, çok az akademik çalışma yapılmıştır. Mevcut çalışmalar ise konuyu sadece uluslararası ilişkiler çerçevesinde, ideolojik ve makro boyutta ele almakta; gönüllülerden birey olarak neredeyse hiç söz etmemektedir. Şimdi yetmişli yaşlarda olan ve kendilerini "Türkiye'nin Amerika'daki büyükelçileri" olarak adlandıran, "Türkiye'yi ikinci memleketleri" olarak gören gönüllüleri birey olarak ele alan, ön yargısız ve Soğuk Savaş boyutundan uzak, ama büyük resmi de ihmal etmeyen kapsamlı bir çalışmaya ihtiyaç vardır. Barış Gönüllüleri Örgütü'nü oluşturan bireylerin gittikleri ülkelerde hizmet/görev yaparken yaşadıkları değişimler ve karşılıklı etkileşim sürecinin kendilerinde yarattığı düşünsel ve kültürel etkiler üzerine Türkçe bir çalışma mevcut değildir. Bu çalışma 1960'ların Türkiye'sinde, yirmili yaşlarının başında İngilizce öğretmeni, hemşire/sağlık uzmanı ve "kırsal kalkınma uzmanı" olarak bulunan bazı Barış Gönüllüleri'nin değişim süreçlerini gönüllülerin yazarla sözlü ve/veya yazılı olarak paylaştıkları anıları ile kendi yazdıkları kitaplardan yararlanarak incelemektedir. Çalışmanın bu alandaki boşluğun doldurulmasına mütevazı bir katkıda bulunması amaçlanmaktadır.

Abstract

There is little academic research and few academic publications on the Peace Corps experience in Turkey. The available literature evaluates the Peace Corps at macro level and within the framework of international relations and national interest; and they hardly refer to volunteers as individuals. There is growing need for a comprehensive and unbiased study that focuses on volunteers as individuals, especially when the volunteers who served in Turkey are now in their seventies and they call themselves as "Turkey's ambassadors to America," and refer to Turkey as their "second homeland." Similarly there is almost no research on the influence of the Peace Corps experience on the volunteers themselves. The impact of the mutual give-and-take processes on the volunteers and the value of intercultural interaction have been neglected. This article explores the dimension of this impact by focusing on personal accounts and memoirs of some volunteers who served in Turkey as English teachers, health and rural community development experts in Turkish villages. The article aims at filling a gap in this field.