İbn Teymiyye'nin Tevessül Anlayışına Eleştirel Bir Yaklaşım

Özet

Hem geçmişte hem de günümüzde üzerinde sünnet-bid’at tartışması yapılmış olan ve Müslümanlar arasında toplumsal olarak çokça yaygın olan meselelerden biri de insanların dua ederken başta Hz. Peygamber olmak üzere peygamberlerle, meleklerle veya salih insanlarla tevessül etmeleridir. Araştırmada konu, itikâdî açıdan değil sünnet-bid’at bağlamında ele alınacaktır. Tevessül kavramının sözlük anlamına ve Kur’an’daki kullanımına kısaca değinildikten sonra tevessül çeşitlerinden biri olan zikredilen şahıslarla tevessül etmenin bid’at olmayıp caiz olduğunu savunan bazı âlimlerin konuyla ilgili görüşlerine yer verilecektir. Daha sonra İbn Teymiyye’nin tevessül anlayışı, Kâidetün celîle fi’t-tevessüli ve’l-vesîle adlı eseri üzerinden eleştirel bir yaklaşımla irdelenip bir sonuca varılmaya çalışılacaktır.

Abstract

Both in the past and the present, one of the issues that is in disagreement of sunnah-bid’ah and socially very common among Muslims is to get involved first and foremost the Prophet, prophets, angels and pious people when they pray. Scholars agree with the circumstance of the means as the names and attributes of Allah and the good deeds for praying is licit but they conflict about the ruling of recourse with pious people who are mentioned. According to many scholars, this kind of recourse is acceptable like the other types of it; however, some of the scholars consider that it is bid’ah. The subject of the research dealt with the context of sunnah-bid’ah not the creed aspect. After a brief explanation of the lexical meaning and the usage of the concept of recourse in the Quran, opinions of scholars who defend recourse with cited individuals as the one of recourse variety is licit not bid’ah was given. Then, the recourse conception of Ibn Taymiyyah was examined in terms of the work especially, Kaidatun Calila Fi’t- Tawassuli Wa’l-Wasila with a critical approach and discussed.