Domestic savings-investment gap and growth: A cross-country panel study

Özet

Geleneksel neoklasik büyüme modeli, açık ekonomilerde yurtiçi tasarruf oranının büyüme için belirleyici olmadığını ileri sürmekte ve büyümeyi sağlayacak yatırımların finansmanında kullanılacak yurtiçi tasarrufların dış tasarruflarla (sermaye girişleriyle) ikame edilebileceğini öngörmektedir. Ancak, söz konusu modeller yüksek tasarruf oranlarına sahip Doğu Asya ülkeleri ile diğer yükselen piyasa ekonomisi ülkelerinin arasındaki büyüme oranı farklarını açıklamakta yetersiz kalmaktadır. Bu çalışma, söz konusu ülkelerin büyüme oranlarının farklılaşmasında, doğrudan yurtiçi tasarruf oranları olmasa dahi, yurtiçi tasarruf açıklarının (tasarruf-yatırım farkları) önemli rol oynayabileceğini ileri sürmektedir. Aizenman ve diğerleri (2007) tarafından önerilen yöntem uygulanarak yurtiçi kaynak kullanım oranları, 46 ülke için 1993-2010 dönemi baz alınarak hesaplanmaktadır. Tanımlayıcı istatistik ve ekonometrik tahmin yöntemlerini kapsayan analizler neticesinde, yatırımların finansmanında kullanılan yurtiçi tasarrufların payındaki artışın, diğer bir ifadeyle yurtiçi kaynak kullanım oranındaki yükselişin, ülkelerin büyüme oranlarını olumlu yönde etkilediği sonucuna ulaşılmıştır. Söz konusu bulgunun yurtiçi kaynak kullanım oranının düşük olduğu ve/veya orta-düşük gelirli ülkelerde daha etkili olduğu tahmin edilmiştir.

Abstract

T Standard neoclassical growth models assume that foreign savings are perfect substitutes of domestic savings in financing domestic capital thus growth rate is independent of domestic savings rates. However, these models fail to explain the divergence of growth rates between East Asian countries with higher domestic saving rates and other emerging economies. This study forwards the view that saving-investment gaps, if not domestic savings themselves, may explain to some extent the divergence of growth rates among those countries. We adopt the methodology of Aizenman et al. (2007) in calculating cumulative saving-investment gaps of 46 countries for the period of 1993-2010. Empirical analysis suggests that increasing the fraction of domestic savings in the financing of domestic capital, i.e. a rise in self-financing ratios, contributes to growth performance of countries. This finding is more pronounced for low-middle income countries and/or countries with lower self-financing ratios.